Yolun Yolumdur

Bir gün bir yerde okumuştum aynen şöyle yazıyordu: “Kişi sevdiğinin ahlakıyla ahlaklanır. Bu sevenin elinde değildir, sevgi bunu icap ettirir.” Zannımca bir insanın yürüdüğü yola ister istemez dahil olmak öyle sanıldığı kadar kolay bir şey değil. Birinin kendi yolunu, davasını, inançlarını bırakıp; bir başkasının yolunu seçmesi, onun davasına destek vermesi, inançlarına bağlanıyor olması elbette ki herkesin üstlenebileceği bir gönül mevzusu değildir. Öyle ki kıymet verdiğimiz o insanın yolunu seçiyor olmak sevdanın insanda ne tür bir hükmü olduğunu anlamamız için yeterlidir.

Siz birinin yolunu seçtiğinizde bunu yolun sahibinin kabul etmesi gerekmez; esasında sizin de bu hususta pek hükmünüz olmaz ve o seçtiğiniz yolun sahibinin yüreğinde Allah varsa şüphesiz sizin de varacağınız tek yer Allah’ın kapısı olur. O kapıya ulaşana değin çektiğiniz çile ve dünyalık sevginiz sizi günbegün İslam’a çağırır, ahlaki değerlerinizi bütünüyle değiştirir ve Hakka, Hak olana kavuşturur. Oysa bilmeliyiz ki Allah’ın yasaklarına asi olan birinin yolunu da seçebilirdik. İşte o vakit her iki dünyamızı da mahvetmiş olurduk benim kanaatimce.

Her şey oluyorken ve siz yeni bir yola çıkmışken Rabbinize kavuşmanıza vesile olan o güzel insanı hâlâ Allah’la kavuşmaya giderken görüyorsanız onu kendiniz için devlet bilin ve başınıza tac edin. Bırakın farkına varmadan sizi Allah’ın aşkıyla yanmaya davet etsin, sizlerde hamd edin.

Derdim o ki; bilmenizi arzu ettiğim şey yüreğinize koyduğunuz insanlar kaderiniz olur. Ve hiç kimse unutmamalıdır ki kim kime tabi olmuşsa onunla beraber haşrolunacaktır. Öyleyse kimlerden olmak istiyorsanız o insanların yolunu seçin. Bırakın yolu yolunuz olsun. Ömrünüz o yola feda olsun.