Yolda Olmak…

Sene 2085’ti ve hiçbir şey eskisi gibi değildi. Göreve çıkacak yaşa gelmiştim.

Babamla görevi konuştuk.

-  Eğer istersen bir sene daha bekleyebiliriz. Hazır mısın bilmiyorum. Gecenin en karanlık anında çıkacaksın yola. Yemeğin, suyun olmayacak. Yorgun düşeceksin. Öyle bir hale geleceksin ki uyuyup bütün bunların hemencecik geçmesini isteyeceksin. Tabiki yol bittiğinde ödül seni bekliyor olacak. Hayalini kurduklarına kavuşacaksın. Yol sana yolda olmanın ne demek olduğunu öğretecek. Ne diyorsun, göreve hazır mısın?

Babamın anlattıkları beni biraz korkutsa da ona hazır olduğumu söyledim. 

Kuzenim Kuzey, geçen sene görevi yerine getirmişti. O, “keşke daha önce yola çıksaydım” diyordu. “Yolun sonunda zahmetin, rahmete dönüştüğünü” söylemişti. Yola çıkmak, görevi gerçekleştirmek istiyordum.

Görev gününün öncesinde tüm şehir süslenmişti. Her yer ışıklandırılmış, kulelere yazılar yazılmıştı. En sonunda görev vakti gelmişti. Hazırlıklarımı ailemle birlikte yaptım. Yola çıkma vakti geldiğinde ses duyuldu. Tüm diyarlarda duyulan bu ses, yola çıkmanın komutuydu. Görev benim için başlamıştı ve tek başımaydım. 

Yolun başları zorlayıcı değildi. Epey yol katettikten sonra güneş tepeye ulaştı. Terleyip su kaybetmemek için ritmimi iyice düşürdüm. Sıcak bir yandan açlık ve susuzluk diğer yandan bastırmışken tepelerin ardından kocaman bir yaratık çıkıverdi. Kocaman cüssesiyle karşıma çıktı. Bana görevi erteleyen birkaç arkadaşımdan bahsetti. Onlar hakkında neredeyse aklıma yatacak olumsuz şeyler söyledi. Allahtan buna hazırdım. Canavarı ailemden öğrendiğim sihirli sözlerle defettim. Canavar çığlıklar atarak kaçtı. Bu yol ne zaman bitecek telaşı yaşadığım anlarda Kuzey’in anlattıkları aklıma geldi:

-Onun seni duyduğunu hiç unutma. Ne zaman seslensen o seni duyar. Onun seni izlediğini unutma.

Bu düşünceler bana umut verdi ve yola devam edebildim. 

Güneş boynunu büküp bu diyardan gitmeye niyetlenince yolun sonuna geldiğimi anladım.

Yol bitti, ses yine duyuldu. Görev tamamlanmış, tek başınalığım bitmişti. Ailemle birlikte ödül törenindeydik, başarmıştım. O an dedemin görev hakkında miras bıraktığı yazı aklıma geldi.

-Canım torunlarım, bu mektubu size 2025 yılından yazıyorum. Babanız bu sene ilk defa oruç tuttu. Bu yüzden çok heyecanlıyım. Zamanı gelince onun da çocukları olacak ve onlar da oruç tutacaklar. Heyecanımı torunlarımla paylaşmak istedim.

Torunlarım, oruç bir yola benziyor. Eh, biraz zahmetli. Karşınıza canavar gibi nefsiniz çıkacak. Sizi gıybet etmeye, kötü düşüncelere dalmaya zorlayacak. İşte onu da bir besmeleyle def edeceksiniz. 

Ben çocukken bu yılları hayal ettiğimde uçan arabaları, uzaylı istilalarını falan düşünüyordum. Gördüm ki uzaylıya falan gerek yok. Asıl mücadele edilecek düşman her an yanımızda. Yakınının açlığını, acısını anlayamamakmış en büyük canavarlık. 

Siz insanların halinden anlayın. Oruç bu yolda size yardımcı olacak. Aç olanın halinden anlamanızı sağlayacak o. Çıktığınız yolda Allah yoldaşınız olsun. Allah kabul etsin yavrularım.