Fikir Düşünce

Yokluğun Tefekkürü/ Varlığın Teşekkürü

  • 1 dk okuma süresi
  • -
  • 0
Yokluğun Tefekkürü/ Varlığın Teşekkürü

Oturuyordu. Yalnız sayılmazdı. Gök kubbeden zarifçe yeryüzüne inen her yağmur damlası eşlik ediyordu ona. Yağmur damlalarının yapraklarla oluşturduğu ahenkli sesi dinledi bir süre. Sonra gökyüzünde süzülen sisi izledi. Bir an kapattı gözlerini. Düşünmek istedi, -düşünebilmek ne büyük nimetti- hiç var olmadığını hayal etti. Bu ‘iki kapılı han’a hiç ayak basmadığını..

Ya, Rabb’i rahmetiyle tecelli edip “Kûn!” emriyle onu yokluğun kuyularından çıkartmasaydı! Yağmur damlaları daha hızlı düşüyordu artık yapraklara, hissetti.Sanki tefekkür ettikçe kâinat eşlik ediyordu ona. Tesadüf değildi biliyordu.Düşünmeye devam etti.İnsandı, nefsi vardı. İçindeki sesti; nefsi, hiç susmayan ses…“Meşakkatli varlıktı” imtihan olmak, yaratılma sebeplerindendi..Lakin tüm bunlara rağmen yokluğun kuyularında bırakılmak, hiç var edilmemek, “şerefli varlık” sıfatını alamamak, kâinatın aziz misafiri olamamak ve belki en önemlisi sonsuzca var edilen bir ruha sahip olamamak… Bu kadar unutulmak istemezdi. Hayali bile ruhunu titretti. Var olmanın şükrünü edâ edememenin pişmanlığı bürüdü her yanını.Ve bir ayet yankılandı beyninde:“İnsan, önceden hiçbir şey değilken kendisini hakîkaten bizim yarattığımızı düşünmez mi ?”(Meryem-67)Gözlerini açtı. Sanki bir deryâdan bir anda çıkıvermişti. Öyle ya, tefekkür âdem için deryâ misali idi… Seyrân eylediği koca bir deryâ…Elini yağmakta olan yağmurun altına uzattı. Düşen her bir damlaya hamd ile nazar etti. Derin bir nefes aldı. Sayılı nefeslerden birini daha sonsuz alem için tüketerek… “Âh”dedi. “Ne çok tükettik/tükendik…”Sûkut etti.Ve minarelerden bir ses yükseldi o an semâya: “Allahû Ekber!”

Aklına, şairin o dizeleri geldi:“Büyüktür AllahBöyle bilelim,Göğe bakalım…”

Etiketler
Tefekkür Gök Kubbe Tesadüf Teşekkür Yağmur

Yazar Hakkında

Yorumlar

  • 0 Yorum
Ziyaretçi olarak yorum yapıyorsun, dilersen Giriş yap