Yeni Nesle Kızmadan Önce
- Kemal Ağca
- 27 Eyl 2020 - 14:28
- 5 dk okuma süresi
- -
- 0
Selamun aleyküm güzel okuyucularımız. Canlarımız, cananlarımız.
Nasılsınız? Allah şahittir ki şu anda kendi nefsimi bir kenara bırakarak sizlerin iyi, güzel, sıhhatli ve afiyetli olmanızı niyaz ediyorum. Okuyucularımı her zaman azarlayıp, kızıp, bağırıp çağıramam ya. Öyle diyorlar. Belli bazı konularda yumuşayamıyorum, üslubumu o zamanlara has en sertinden takınıyorum. "Aman soğumasın, aman kaybetmeyelim" diyoruz elbette. Yahu güzel kardeşim, ısınacaksan ısın artık. Kazanacaksak seni kazanalım. Gel elini insafın neredeyse üzerine koy ve düşün; bu kadar bilginin sel gibi aktığı, her şeyin ispatının yapılabildiği böyle bir zamanda "ben şunu anlayamıyorum, ben bunu bilmiyorum, ben bu konuda böyle düşünüyorum" demenin neresinden tutarsın? Yapma böyle şeyler gözünü seveyim...
Ben de dahil yüzlerce, belki de binlercemiz bir şeylere kızıp sataşıyoruz. Hışımla karşı çıkıyoruz. Allah bilir ya, bu konulardaki öfkemiz ancak Allah rızası için olup nefsi değildir. Hangisine tutunsak selamete ereceğimiz yıldızlardan olan Hz. Ali (r.a.) bir düşmanı öldürecekken kılıcı elinde, eli havada hamle yapacakken yüzüne tüküren adamı affediyor ya hani. Ola ki bu hakaretten dolayı Allah için değil de şeytan kanına girip nefsi için adamı öldürmüş olmaktan korkuyor ya hani, o misal. Vallahi o kadar sert söylemimin arkasında bir gram bile nefsi davranış olmadı. Hakeza sizlerde de böyledir...
Allah için öfkelenelim elbette ama yaş ilerledikçe insan bir durup düşünmüyor da değil. Söz konusu Allah'ın kanunları olunca, İslamî hassasiyet olunca asil bir öfke duymak elbette imandandır. Zannederim bizim bir hatamız var, o da bu öfkenin hedefini yanlış belirliyor olmak. Zaman zaman bu hataya hepimiz düşüyoruz. Bu hataya düştüğümüz noktalardan birisi de sürekli atıp tuttuğumuz yeni nesil. Nesil istisnalar olsa da kötüye doğru bir gidişat içerisinde malum. Sürekli tesettürü bir aksesuar, içi boşalmış bir süs unsuru haline getiren genç kızlara kızdık. Sürekli sakallı, vatan millet edebiyatları yapan ama bunları nargile kafelerde, şurada burada yapan delikanlılara kızdık. Evlerinde bilgisayar, telefon, tablet başında şuursuzca bir şeyleri müdaafa ettiğini zanneden, adına "klavye mücahitliği" dediğimiz akıma kızdık. Biz kızdıkça onlar çoğaldı, onlar çoğaldıkça biz kızdık...
Şimdi iğneyi kendine batırma zamanı dostlar. Bunu da her dile getirdiğimde aklıma Nasreddin hoca gelir. Nasıl gelmesin? Başrolü hâlâ onda. Nasreddin hoca demişken, Allah rahmet eylesin, üstad bu bizim meseleye de ta o çağdan bir göz kırpıp, bize ayar vermekten geri durmamış. Bostanına girip talan eden buzağıyı görünce eline sopa alarak buzağının anası olan ineği kovalamış. Tabii köylüler de her zaman olduğu gibi hocayı anlayamamışlar. Hoca bu, kim doğru dürüst anlamış ki? Zaten anlasak abad olacağımız bir Nasreddin hocamız var bir de merhum Erbakan hocamız. O da serzenişini, "Beni Hans anladı da bizim Hasan anlamadı..." diye dile getirmişti. Mekanı cennet olsun. Bizim zahirin örtüsünden batını göremeyen köylülere Nasreddin hoca bir izahı gerekli görmüş, ola ki benden asırlar sonra gelenler de anlar, tedbir alır diye düşünmüş belki de. "Bu buzağıyı terbiye eden anası değil mi? Kesin ondan öğrenmiştir. Ben anasını döveyim." demiş.
Belki o anda köylüler her durumda olduğu gibi bunu da komik bulup katıla katıla güldüler. Belki birkaçı takkesini önüne alıp düşündü. Kim ne yaptı bilmem ama bizim düşünüp bir muhakeme yapmamız elzem. Tesettürü olmamış dediğimiz kız kim? Benim kızım, senin kızın, bu milletin kızı. Peki şu klavye delikanlısı, klavye mücahidi diye yere gömdüğümüz delikanlı kimin oğlu? Yine bizim oğlumuz. Yahu bu gençler bu kültür, gelenek, din bostanını talan etmeyi kimden gördü de böyle oldular diye düşünmez miyiz? Düşünmeyiz elbette, çünkü hep bu İllüminati, hep bu Amerika, hep bu İsrail...
Her evde televizyon var mı? Her gencin hatta çocuğun elinde telefon, tablet var mı? Bu telefon veya tabletler, bilgisayarlar kontrol ediliyor mu çocuğum ne yapıyor diye? Kaç tanesi evde kitap okuyor? Okuyorsa nasıl kitaplar okuyorlar? Bir sürü mızmızlanma, şikayet, saldırı... Sonra nesil neden bu halde? Sen ne haldesin acaba? Ben ne haldeyim? Evinde televizyon baş köşede. Yahu bari baş köşeye koymayın şunu! Kitap okuma zaten yok. Hiç öyle kitap pahalı, vay efendim maaşım şu kadar, vay efendim durumumuz yok zırvalarına girmeyelim. Ben de ayda on bin lira maaş almıyorum, öğrenci kardeşlerimiz var mesela onların da öyle gelirleri yok. Okumaya engel de yok. Engel nedir dersen, aynaya bak derim.
Biz kendimizi düzeltmek bir yana daha az bozulmanın yollarını aramıyorsak, yeni nesil de bozulurken kızmaya hakkımız yok. Kızacağız elbette ama onlara değil. Kendimize kızmak lazım. Bir şey okumuştum, ne zamandı hatırlamıyorum ama beni derinden etkilemişti.
Evliyaullahtan olanlar evlendiklerinde kırk gün hanımlarına yaklaşmazlarmış. Yahu nikahlı karısı, kocası. Neden böyle bir şey yaparlar akıl alacak gibi değil! Akıl almaz elbette çünkü onu koyacağımız yer kalp. Bazı şeyleri kalple düşünmek, tartmak gerekir. Gerekçe şudur ki, "Haram lokma ile büyüyen evlat hayırlı evlat olmaz. Evlat kutsal bir amenettir, dünyaya geliş amacımızdır, yeryüzünde Allah'ın halifesi olarak burayı Allah'ın temsilcileri için hazırlayıp, bu temsilcileri nesil nesil yetiştirmektir bilincinde ve şuurunda oldukları için; ola ki bir yerden bir haram lokma bedenime girmiştir de bu evladıma sirayet eder, Allah korusun şuuru, imanı eksik birisi olur..." diye bu çileyi çekerlermiş. Bedene bir haram girdi mi, onun bedenden temizlenmesi kırk gün alırmış. Şu hassasiyete bakın...
Bizim milletin mizah duygusu geniştir. Şimdi espriler, tenkidler havada uçuşur biliyorum. Yok efendim doğum kontrol var, yok şu var bu var diye bin yerden reddiye yazacak kalpsizler var. Kafasız demiyorum bakın, kalpsiz diyorum. Dedik ya, bazı şeyler ancak kalp ile anlaşılır.
Gelin şimdi soralım, "Bu kız neden böyle oldu, bu oğlan neden böyle oldu, bu nesil neden böyle oldu?" diye. Haydi soralım da ucu da bize ciddi şekilde dokunacak, onu da bilelim. Var mı harama karşı hassasiyetimiz? Var mı çocuk sahibi olmaya niyet ettiğimizde sadece kendi ailemizi değil de ümmeti düşünecek ferasetimiz? Birazcık da "Ben nerede hata yaptım, biz millet ve ümmet olarak neyin cezasını çekiyoruz, biz bu belayı başımıza çekecek ne hata yaptık?" diye düşünecek zamanımız var mı?
Etiketler
Yazar Hakkında
Kemal Ağca
Mezar taşıma, "hep yazdı ama yazar olamadı..." yazın
Yorumlar