Şiir

Yaramız Var Bu Çağda

  • 1 dk okuma süresi
  • -
  • 4
Yaramız Var Bu Çağda

Yaramız var bu çağda.

Ne çok inleyişlerimizin, ne çok direnişlerimizin

Ayak sesleri var bu yollarda.

Nice sesler yükseldi insanlıktan.

Görmezden gelinen,

Nice çığlıklar susturuldu.

Kapatılan kapılar ardında.

Gün geçti kadınlar ölmeye devam ediyor,

Gün geçiyor çocuklar ölüyor.

Hangi pencere çiçek açtıracak önümüzdeki bahara?

Hangi ev cennet olacak bir kucağa?

Ne Meryemler ne Fâtımalar,

Ne Aişeler kaldı bu çağda...

Ne Mus'ablar ne Yusuflar ne Aliler.

Hüzün sararken bir annenin feryatları,

Yavrusu nefes rıhtımında boğuluyor,

"Anne, ölme!" diye yükseliyor nidaları.

Yapma Ahmed'im, yapma Mehmed'im,

Hani cennetti ayaklarım altında benim.

Hani karıncayı bile incitmeyen yüreğin,

Mazluma merhem olmaktı yaran,

Zalime yandaş oldun, bizlere düşman.

Kadın hakları mıydı, evrensel haklar mıydı?

Sözde hakkımızı savunan,

İslamdı; kadını, çocuğu baş üstünde, yürek çemberinde tutan.

Ve bir ses Veda Hutbesi'nden dağladı arşı,

"Kadınlar size Allah'ın emanetidir" çağrısı.

Kadın olmaktı bu çağın yarası,

En çok bu yolda, en çok bu çağda...

Etiketler
Kadın İslam hürriyet Anne şiddet asr Veda Hutbesi aile Cennet ölüm Zalim Mazlum

Yazar Hakkında

Derya Özer

Bir şeyler konuşulmalı, bir şeyler yazılmalı ama o şeylere asla susmamalı insan.. Suskunluğumuz kabullenişlerimiz olur yoksa, bizler direnelim, direnelim kalemlerimizle...

Yorumlar

  • 4 Yorum
Ziyaretçi olarak yorum yapıyorsun, dilersen Giriş yap