Yaralar Da İyileşir
- Şuheda Kaygusuz
- 11 Haz 2017 - 16:13
- 1 dk okuma süresi
- -
- 0
Bir gün kalktım. Kıyafetlerimi buruşmasın diye astığım askılıktan aldım. Hızlıca giyindim çünkü fazla vaktimiz yok. Sular akıyor, kuşlar uçuyor, güneş doğuyor. Batıdan doğmasına ne kadar vakit var bilmiyorum. Acele ediyorum ecele gidercesine. Bir mağazaya gidiyorum. Raflar pek süslenmemiş, tahtaları çivilerle gelişigüzel tutturmuşlar. Belli ki onların da acelesi var. Ama biliyor musunuz? Gözüme çok güzel geliyor. Bir amaç uğruna koşan insanlar, düşüp kalkanlar, otobüste tutunacak yer bulamayıp iki ayağını olabildiğince açıp boyunun ölçüsüne kafa yormadan yalpalanarak gidenler… Hatta camının buharına kalp çizip ok çıkaran insanlar.
Beynimde o kadar çok düşünce beraber işliyor ki bazen ben de yoruluyorum çok düşünmekten. Düşünmeden o tahta raflardan kendime süslü bir yara beğeniyorum. Evet yara. Acelem var dedim ya. Büyükler şuna benzer bir laf ederlerdi: “Yaran olmadan aklın varmaz menzile.” O menzile acilen ulaşmalıydım. Neydi ki acelem?
Yaranın bedelini ödemeye gittiğimde bütün acele etmelerim boşa gitmişti.
Çünkü duvarda; BEDELİ SADECE ZAMANLA ÖDENİR. Yazıyordu.
Ve benim zamanım yoktu…
Yorumlar