Edebiyat Fikir Düşünce

Ya(rı)şıyor Muyuz?

  • 2 dk okuma süresi
  • -
  • 0
Ya(rı)şıyor Muyuz?

Ne güzel bir kelime: tamamlandığında… Bu kelime insanı ayakta tutar, yaşama hevesi verir ona. Maalesef beton şehirlerin kirli havasında yaşarken tamamlanacak hiçbir şeyleri olmadan yaşıyor insanlar. Ne bir projeleri var ne de bir hayale yeltenecek ümitleri. Varsa yoksa günü geçirmek, zamanı alt etmek… Ki zaman onları alt edince akıllarına geliyor, tamamlanması gereken fakat yarım kalan tüm güzellikler ve ‘yaşamak’.

Bizi Survivorlar, Masterchefler uyuturken güzel günler ancak rüya olup kalıyor. Rüyadan bir sıçrayışla uyanmak lazım. Uyanıp yaşamayı ıskaladığımızı fark edebilmek ümidiyle…

Bu yazıyı karavanlarını kendileri inşa eden bir ailenin bir paylaşımına yorum olarak yazmıştım. Bu aile birkaç defa kendilerine karavan yapıp sonrasında o karavanı satıp yeni bir karavan projesine girişmişlerdi. Son beş, altı yıldır bazen gezip bazen de bu şekilde projelere girişiyorlar. Peki, bunları neden anlatıyorum? Anlatıyorum çünkü insan olmak aslında böyle bir şey. İnsan olmak üretmek ve bir işin peşinde olmakla alakalı. Apartman hayatını sevmeyişim de bu görüşümle paralel aslında. Bahçeli evinde yaşayan bir insanın gün boyu farklı işleri olabiliyor. Tavuk besliyor, onlara dair bir sürü işi oluyor. Sabahları eline bir yumurta geçiyor. Kendi yetiştirdiği domatesi yiyor kahvaltısında.  Ayrıca bahçenin sulanması, yabani otların temizlenmesi gibi bir sürü işle meşgul oluyor. Bazen bir paleti koltuğa çeviriyor bazen de çocuğu için ağaçlar arasına hamak sermekle geçiriyor vaktini. Hazır bahçedeyiz deyip bir semaver çayı demlemek istese keseriyle tahta ayarlıyor. İşte bu ve benzeri işlerle günü dolu geçiyor. Ortaya bir ürün koymuş oluyor. Gece olup yorgunluk bastırınca bir şeyler yapabilmiş olmanın tatminiyle gözleri huzurla kapanabiliyor. Apartmanda yaşayan insan ise bu imkânların çoğundan yoksun. Bir çivi çaksa ses çıkar, biraz eğlenmek için müzik açsa komşusunun hakkına girer. Yıldızları görmek istese balkondan görebildiği kadarıyla yetinir. Evin büyükleri için durum böyle iken bir de o evde yaşayan çocukları düşünmek lazım. Apartmanda yaşayan çocuk, sabah kalktığı gibi mutsuzluk belirtileri gösterebiliyor. Eskisi gibi sokağa da çıkamayan çocuklar; evde hoplama, zıplama, koşma uyarıları arasında debelenip duruyor. Canım sıkıldı serzenişleri hiç bitmiyor. Yapacak hiçbir şey yok diye ağlayıp duruyorlar.

Yukarıdaki yoruma geri dönersek eğer şunu söylemek istiyorum, tamamlanması gereken projeler üretmeliyiz. Bitmesi gereken bir kitaba başlamak zorundayız. Hobiler edinip o ağaç parçasını bir şekilde bardak haline getirmeliyiz. Sadece işe gidip eve döndüğümüzde de zihnimizi televizyona emanet edersek boşa geçmiş bir hayat yaşamış oluruz. Eskiden el işi dersimiz vardı. O derste makrome iplerinden neler neler yapardık. Testi boyayıp tellerden oyuncaklar yapardık. Çok güzel bir dersti. Şimdi zihnimizi uyuşturacak telefonlarımızdan başka hiçbir şeyimiz kalmadı. At ölür izi kalır, yiğit ölür eseri kalır diye bir atasözümüz var. Maalesef ne kendi dünyamız için ne de tüm insanlık için ortaya koyduğumuz pek bir şey yok. Bunu değiştirmek için ‘tamamlandığında’ ile başlayan cümleler kurmaya başlamalıyız. O işler tamamlandığında insan olmanın keyfini yaşayacağız. Yok, eğer hiçbir şeyi tamamlamaya dair çabamız olmasa ömrümüz tamamlandığında biz yarım kalacağız. Vesselam.

 

Etiketler
Yaşamak hobi müstakil aldanmak meşguliyet

Yazar Hakkında

Kadir Şahin

fani adamın biri

Yorumlar

  • 0 Yorum
Ziyaretçi olarak yorum yapıyorsun, dilersen Giriş yap