Vakt-i Vuslat

Seni sevmek güneşe bakmak gibiydi.

Gözlerim kamaşır önümü göremezdim.

Bütün yarlara bodoslama düşerdim.

Fakat canım yanmazdı.

Nasıl başka şeye canım yanabilirdi ki

Sen canıma ateş iken?

Bütün yanmalarım sanaydı.

Ben sana yanardım, sen bana yardın…

Ne zaman sana doğru adım atsam yardan uçardım.

Tutmazdın ellerimden, tutmazdın yüreğimden…

Ama ben çakılırken sensizlik ummanına

Seni hayal eder, tutunurdum yüreğinden.

Hayallerim sen, hayatım sen, yediğim sen, içtiğim sen,

Gördüğüm sen, duyduğum sen, sabahım sen, gecem sendin.

Ben bu kadar sen iken, sen neredeydin?

Vuslatın vakti gelmemiş miydi?

Gönül perdeni aralamaya sevgim yetmemiş miydi?

Yoksa her sevda vuslata eremez miydi?

Evet, evet öyleydi…

Sevmek kuldan, vuslat kaderdendi!

Seni sevmek de Sevgili, bana yeterdi.

Çünkü kaderde yok ise kavuşmak elden ne gelirdi?

Tülker Hoca