Udumbara Çiçeğim

Saklı kokunu duydum Udumbara!

Bir dal gibi incecik,

İncili tanelerini buldum sonunda!

Kimselere söyleyemedim.

Bana inanmazlardı.

Zaten ben de, seni görünce sanırım bundan olsa gerek, sesim kısıldı!

Soluğum da beliren duman, içimde körüklenen yangındandı

muhtemelen...

Soğuk bahanesi oldu.

O kadar şeffafken, bir su gibi...

Nasıl yandırabiliyorsun?

Ben, nasıl taşıyorum bir parıltı suya kapılıp?

Kızmıyorum gövdenin, Dünya çapında bir nokta yerde saklı tutulduğuna...

Mevsimler değişken, çoğu kalp içinde vicdanlar yanılmışken, ben

toparlanıp gelene dek, sakın! çıkma yerinden!

Dökülürse incilerin toplayıp kavuşturamam yer yerince.

Yokluğun arasında, daha önce de gözlerime pay ettiklerin gibi, lavlarımın

dokunacağı yeşil menengiçleri yakıp küle çevirmekten korkarım!

Yoksa bir rüzgâr yelesiyle, kokusu izini buldursun mu istersin?

Sana, ömrümün hangi üç'ünde ulaşırım bilmiyorum!

Ama ne zaman ki ayaklarım göğe basar da, yerden kesilirse, koşup

sığınacağım toprağında ilk yurt edinen ben olayım istiyorum!

Efsaneler tutunacak dalları olmayanlar içindir...

Atmosferim sana ulaşıncaya dek,

Saklı tut büyünü!

Yürü bu bâgi fenada bülbül gibi inle,
Yahut bir bülbül-i hosnevayi dinle.
Tâki bir gül bahara eresin
Ve bir "Gül Yüzlünün" yüzünü göresin🎈