Tasavvur

Gördü Leyla’sını Mecnun-i cüfafa
Gelişiyle sanki o endamı-ı selvi
Çevirdi mevsim-i şitayı
Mevsim-i sayfa

Mecnunun o an kalbinde
Acı, hasret ve hüzün
Sanki gökkuşağı mübarek
Barındırıyor içinde elvan-ı seb’un

Ne acı ve ne zor durumdur
Bu yaşadığı Mecnun’un
Sevinmesi, coşması gerekirken
İçinde fırtınalar, kalbi mahzun

Engelleri var hepsi candamarı gibi
Mecnun’u bırakmıyor Leyla’sına
Kesse de, kesmese de fark etmez
Zaten ölüdür Mecnun her iki durumda

Mecnun bîçare, Mecnun yalnız
Ancak Mecnun muhabbetkâr
Rabbim senden istediğim ne olur
Mecnunu bu durumdan kurtar