Sükûtumun Sesi
- Havva Öz
- 3 Kas 2018 - 17:43
- 1 dk okuma süresi
- -
- 0
Yazıyorum, çünkü konuşmak yaralıyor sözcüklerimi. Buruk bir hüznün ardı sıra gözlerden katre katre süzülen yaşlar birikiyor yanaklarımda. Sevgilerimin acımasızca savruluşunu görüyorum incecik bakışlı yarınlarda. Serin bir hazan gecesi virane bir gönül ile avuçlarımda yine sen.. Herkes duası kadar sever derler ya, ben duamdan da öte seviyorum. Kanadı kırık billur bir kuş gibi gecelerce yakarışlarımı seyrediyorum. Şimdi sonsuz bir düşte geziniyor gibi seni beklemekteyim. Umutlarım bir kelebeğin kanat çırpışları kadar diri. Ne zaman dualarıma icabet edip ev sahibi olacaksın ömrüme, gönlüme ?
Yusuf yüzlüm... Avuç içim.
Umudum, beklentim...
Görmeden sevdiğim. En çok benimsin sen en çok benim...
Avuç içlerimden sorsunlar seni
En iyi onlar bilir
Bağrımdaki yerini...
Etiketler
Yazar Hakkında
Havva Öz
Okudukça anlayan, Anladıkça yazan,
Yazdıkça daha aydın dünyalar tahayyül eden,
Masiva’dan Mavera’ya hakikat yolcusu...
Mütefekkir, Fikir İşçisi
Yorumlar