Şubat’ın İçimizden Geçip Gidemeyişine
- Esra Çakan
- 28 Şub 2017 - 22:52
- 8 dk okuma süresi
- -
- 0
Şubat ayı kalbi olan için ağır bir aydır. Şehadetler, kıyımlar… Ve yine Şubat, bu ülkenin yarısından çok fazlasının içinde kalan; kırık öykülerin, sızıların ve büyük-küçük bedellerin miladı olan aydır.
Memleket defterinin üzerine üniformalı ve kıravatlı kimselerin kara bir mürekkep boca ettiği aydır Şubat. Bu öyle bir boca ediştir ki seneler, sayfalar sonra dahi geçmemiştir izi. Hala, örtündün mü? Sorusu soruluyor işte bu zamandan kalan bir hasar hattı olarak. Oysa o sorunun normalinin sen daha örtünmedin mi olması gerekiyordu.
Şubat Türkiye için sadece bir takvim döngüsü temsilinden çok daha fazlasıdır. Evropayi kumaştan naylon kılıklar giydireceğiz diye koskoca ülkeyi soytarılar cümbüşüne çevirdikleri zamanların satır başıdır. Cıss duvarları örülmüş çevresiyle selamlaşmaya kalkmış bir ülkeye zincirlerin geçirildiği zamanların adıdır.
28 Şubat bir algı oluşturma operasyonudur.28 Şubat bir neslin üzerine çıkılıp ”sana bu kadar alan fazla bile ” edasıyla kurulan saltanatın ilanıdır. 28 Şubat; irtica, laiklik, müslümanlık, gayrimüslimlik, cami, başörtü, imam hatip gibi üzerine oynanıldığında kazanç getireceği kesin kelimeler ile aşure kazanına çevrilen ülkenin, kafasını kaldırıp dışarıya bakmasının engellenmesi halidir.Ve tabi özellikle İslami hassasiyetler ile ilgili bir itibarsızlaştırma amacı içerir. 28 Şubat Türkiye’ye, dağılan parçalarıyla selamlaşma faslını uzun tutmasının ödetilen bedelidir. 28 Şubat belki de ithal boyunduruktan sıkılıp öz özlemler ile hareket etme isteğinin ödetilen bedelidir. Bir toplum mühendisliği nasıl yapılır ve siyasal rant için buna nasıl alet olunur gösterimidir.
28 Şubat’a götüren süreç içinde yaşatılanlar ve sonrası tam bir soytarılıklar cümbüşüdür.
Soytarılıklar cümbüşü. Evet. Akıl sağlıklarını mı yitirmiş bu insanlar dedirtecek türden hallerin dava dosyası, gazete manşeti olduğu zamanlar için daha uygun bir tabir bulamıyorum ben. Ağır hasta insanların başındaki örtüye takılan tedavi süreçlerinin bulunduğu bir dönem için ağır bir tabir olduğunu da düşünmüyorum.
Soytarılıklar cümbüşü ağır bir tabir değil diyorum altını çize çize. Çünkü:
İnanç ve iman kelimelerinin dahi gözleri döndürmeye yettiği bir tuhaf zaman tünelinden geçti bu memleket. Okuduğunu anlayan ama asgari mantık seviyesinde insanın anlayamayacağı sakilliklere imza atan insanların değneksiz gezdiği bir koca kara tünelden geçildi. Bir soytarılıklar cümbüşü işte! Canının sevmediğini güya yargılayıp parmaklıklar ardına gömenlerin zamanı( Ki hala gün yüzü göremeyen hala mahkum olan insanların adalet beklentisinin de burada altını çizelim ). Okul kapılarında başörtülü öğrenci avlanan, bir örtüyle senelerce memleketin baş meselesi kontenjanının doldurulduğu, pantolon izlerinden namaz kılan personel tespiti peşine düşülen, tesbih ve seccadenin sakıncalı malzeme sayıldığı… Üşütüklükler silsilesi içinden geçti bu memleket. Eksiği var fazlası yok. Vereceği bir diplomayı bile eza malzemesi haline getirdi koca koca adamlar. Kocaman kravatlı adamların, çocukları hatta torunları yaşındaki kızları başörtülerinden tutup tartakladıklarını ve bunun olağan bir ülke gündemi olduğunu gördük. Yer yerinden oynamadı bilakis alkış aldı o koca ‘adam’lar. Kendisine ülkenin biricik vatandaşı payesi verilen ve bu sebeple zeyna edası ile gördüğü örtülü yaşıtına dalan tuhaf hatunlar gördük. Senin hakkın yok denildi, benim istemediğim şey olmaz artık bu memlekette denildi, sen ancak bizim gibilerin hizmetini görebilirsin ‘ o kılıkla’ denildi… Ben bütün bunlar için soytarılık demişim mesele mi? Az gelmesin de fazlasını seneye de kullanırlar diyeyim o zaman.
Unutulmamalı demiyorum. Çünkü biliyorum unutulacak gibi değil. Zihnimi toplamak zor oluyor yine. Çünkü bir film şeridi hareketliliğinde zihnim şuan. Siyasi boyut ve yaşantısal boyut olarak ayrılıyor mevzu. Çok fazla dönemim ile ilintili ve çok fazla açıya açılıyor pencerelerim. O sebeple sürç-i lisan halimin de mazur görülmesini rica ederek devam ediyorum.
Şimdiki zaman ile mazi birbirine bakıyor. Ben aradayım. Şimdiki zaman içinden baskı ve zulümden dem vuran sesler yükseliyor. Mazisi ise acı acı gülüyor memleketin. Özgürlükler seviyesinin her geçen gün düşürüldüğü ve insanların kendilerini rahatça ifade edemediği bir ülke resmi çiziliyor sağımızda solumuzda ve acı acı güldürüyorlar işte bizleri de. Ötekileştirmekten bahsediliyor. Sınırlar çizilmesinden bahsediliyor. Bu ülkenin az veya çok tavizler vererek veya daha dik durarak ama bir şekilde üzerine basanların olduğu seneleri görmüş geçirmiş insanlarının yüzüne baka baka diyorlar bunları. Daha acısı bu insanların da içinden bu seslere dahil olanların çıktığını görmek oluyor.
Gittikçe daha antidemokratik daha ‘gerici’ bir ülke olduğumuzu söyleyenler, yıllarca sırf inançlarını yaşadıkları için bir çok haktan mahrum kalan insanlar ( Cümledeki trajikomikliğin farkına varmadınızsa varın) baskı altındayken daha modern bir ülke vatandaşıydı belki . Belki daha sarışındı daha beyazdı. Belki daha elitti daha çağ içiydi… Bilemiyorum. Ben, beni ikinci sınıf, ötede durması gereken bir canlı olarak gören tuhaf bir memleketteydim hepsi bu. Geleneğiyle alakası olmayan modifiye edilmiş bir memleket. Ama kimin umurundaydı ?Şimdi modern ve Avrupai duruşlarınıza halel getirdik. Aman yarabbi her yerdeyiz. Nereye baksanız nereye gitseniz. Unutmuştunuz oysa . Bu ülkenin tapusu bende diyenler ağızlarınıza parmak parmak ballar çalıp gözlerinize yaldızlar serptiğinden unutmuştunuz, birden hatırlamak ağır gelmiş olabilir. Ben unutmuyorum.
Siyasi gürültüler kısmını sanırım yaşım dolayısı ve alakam dolayısı ile içinden geçerken ki halleri ile hatırlayamıyorum. Ancak yaşantımın neden daha zor olduğunu çözemediğim zamanları gayet net hatırlıyorum. Şimdi bile küçük ve örtülü bir kız olmak kolay değil iken ben en olmayacak zamanı seçmiştim sanırım.
Ailemle ve sürekli çevremde gördüğüm kadınların örtülü olması ile alakalı olarak heves ettiğim bir şeydi başörtüsü. Küçük kumaş bir örtü edindiğimi dahi hatırlıyorum daha küçük yaşlarımda. Yani bu bir akıştı benim için üzerinde düşünüp karar verilmiş bir şey değildi. Belki bu sebeple de daha düşe kalka geçti daha fazla sürece yayıldı. Çünkü hevesin ötesinde bir duruş idi seçtiğim aslında ve bunun için üzerinde düşünmek gerekiyordu. Buna çok sonra fırsatım olacaktı. Öncesinde, anlamadığım bir psikolojik boğuşma ve sanki yabancı bir memleketteymişim gibi kendimi kabul ettirme çabası içinden geçmem gerekecekti.
İlköğrenimimin son dördüncü sınıfa kadar olan kısmı ilçeye yakın bir köy okulunda geçti. Sonra yarım dönem bir köy okulunda toplu eğitim gördüm. Yani hiç kendimi öteki, diğer, acayip hissedebileceğim ve savunacağım bir mecra içinde olmadım o yaşa kadar. Yani gelişmiş bir savunma mekanizmasına sahip değildim. Sonra bir kasaba okuluna geçiş yapmak durumunda kaldım. Hayatımın kabus dönemidir o dönem. Okula ilk başladığım zaman zeki, çalışkan, edepli ve hep birinci sırada olması gereken öğrenci iken ( tabi o zaman saçları örgülü bir kız çocuğuyum henüz örtüm yok )babamın imam olduğu bilgisini saf saf ve biraz da güzel bir şey olduğunu düşünerek ağzımdan kaçırdığım günden sonra tam tersi; tutuk, baskı altında ve olabildiğince göz ardında tutulan bir öğrenci durumuna itildim. Küçücük sınıf içinde olabilecek en okulla alakasız öğrencilerin olduğu tarafa terfi ettirilmiştim ve sürekli bulunduğum tarafta azar yiyorken buluyordum kendimi. Bunu bana bakkal Hasan amcanın yaşıtım oğlu yapmadı bunu bana yapan sınıf öğretmenimdi. Her gün bir teneffüs muhakkak sorguya çekilirdim. Evinizde Atatürk resmi var mı? Baban sana hiç Atatürk’ten bahsediyor mu? Baban Atatürkçü mü? Sizin evde ne sıklıkta Kur’an okunur. Bütün ailen tesettürlü kadınlardan mı oluşuyor…. Bu baskıya dayanamadım yanlış hatırlamıyorsam orta okulun ilk senelerinde sürekli hasta izni alıp eve dönüyordum ve dönemin yarısı sürekli psikolojik olarak teşhis edilen ağrılar ile geçti. Yani bilirsiniz doktorlar o zaman da tespit edemedikleri ağrılar için psikolojik derdi. Ağrı yoktu. Yalandı . Ben okuldan kaçıyordum. Bu benim ilk minik gerçeğim olmuştu. Beni nelerin beklediğinin ilk sinyali. Unutmuyorum.
İlk örtündüğüm zamanlardan bu yana kendimle kalamayışımı unutmuyorum.Öğretmenlerimden (en sevdiğim ders öğretmenlerinden) birinin evde olduğunu öğrendiğimdeki heyecanla içeri girdiğimde bir oturma esnasında, benden bahsederek anneme ‘zorla mı örtüyorsunuz bu kızın başını yazık etmeyin’ deyişindeki aşağılamayı, peşin hükmü ve bana hissettirdiklerini unutmuyorum. Okul evime gelmiş ve benim annemi benim evimde beni gözüm önünde azarlıyordu. Şuan bile aynı hissi duyabiliyorum.
Sonrası işte devam etti bir çorap söküğü gibi bilindiği gibi her sene altı çizildiği gibi…Düşe kalkaydı , yarım yamalaktı örtünme sürecim ama bununla benden ve ailemden daha fazla ilgilenip yedi yirmi dört muhabbetlerine meze edenleri de unutmuyorum.Hareketli bir çocuktum her şeye dahil her şeyle ilgili her yerde olmak istiyordum ama bir yandan da deniyordum istediğim yönde bir yaşam tarzı elde etmek için, kendimleydi mevzum benim . Nefsimleydi ve yalnızca da onunla olacağını sanıyordum. Öyle de olmalıydı. Bunun ilk zamanlar nasıl olabildiğince zor hale getirildiğini unutmuyorum.
Yani şimdi bana kimse eski Türkiye denilerek işaret edilen alan nasıl şekerli boncuklu, nasıl tatlış, nasıl pembiş bir yerdi masalı okumasın. Yanlış adres olur çünkü. Herkes için ayrı acılar, karanlıklar gizli olan çok karanlık tünelleri oldu Türkiye’nin acı acı acı ama gerçek. İsteyen canının çekmediğini unutsun. Yok saysın. İsteyen ‘ mağdur edebiyatı’ desin. Hakikat zanlara, yok saymalara göre değişen bir şey değildir.
Sürekli aynı şeyleri anlatmayayım mı? Ben sürekli aynı şeyleri anlatacağım. Kendi nefsim adına keşke dediğim ne varsa hepsinin altını çize çize anlatacağım üstelik. Şahsi vicdan muhasebelerimi de anlatacağım. Çünkü ben bu ikilemin içine gönüllü girmedim. Çünkü o birilerinin inatla özlemini duyduğu bir zamana denk gelen çocukluk ve gençlik dönemlerimin tahribatı onlar da. Ben hep aynı şeyleri kırık bir plak gibi anlatacağım. Bunlar tekrar yaşanmasın diye de şuan olmam gereken yer neresi ise orada duracağım yapmam gereken ne ise onu yapacağım. Ve imrenerek bakacağım duruşlarına tavizin zerresini bulaştırmamış insanlara. Rabbim diyeceğim sen bir daha böyle günlere düşmekten muhafaza et bu ülkeyi ve Rabbim diyeceğim beni ve benim gibi olanları bu zamana kadar üzerinde kör topal da olsa yürüdüğümüz çizgimizden bir milim dahi kötüye kaymaktan muhafaza et.
Etiketler
Yazar Hakkında
Esra Çakan
Laf söyleyen balkabağı
Yorumlar