Sonsuzluğun Mavi Türküsü

Sonsuza uzanırsın ey deniz,

Al beni de masmavi koynuna.

Bir rüzgar gibi vurayım kıyılarına,

İnciden köpükler olup...

Yosun olup sarayım derinlerde billurdan sineni.

Martı olup süzüleyim rıhtımında.

Taş değil, gül atayım ta bağrına.

Yağmur damlası olup,

Rahmet diye üzerine yağayım.

Erişeyim ufkuna.

Gam yüklü sandal olayım,

İnceden çizikler atayım avcuna bembeyaz.

Koyu berrak maviliğin olayım,

Sonsuz semayla birleşip arşa varayım.

En sığ yerin olayım, en ücra köşen,

Titrek bir nağme gibi dalgalanayım.

İstanbul olayım mesela,

Bütün ihtişamımla karşılayayım her gün seni.

Bir çocuk olayım,

İçime çekeyim huzur dolu kokunu.

Yorgun bir balıkçı olayım,

Sesin çınlasın kulağımda her an.

Kum tanesi olayım sahil boyunda,

Dalgaların köpüklü şölenine katılayım.

Ver elini geçidin olayım,

Kavuşayım bambaşka kıyılara.

Sonsuza uzanırsın ey deniz

Al beni de masmavi koynuna.

-'solmasına razı olmayacağım çiçekleri sularcasına; daim bir his ile, içimden geldiği gibi,öylece'