Sevmek...

İnsan küçük bir zerredir hayatta. Bütün yaşadıklarıyla yaşayabilecekleriyle sadece zerredir. Ondandır gökyüzünü kocaman, güneşi ulaşılmaz , ayı uzaktan hatta çok uzaktan görüşü, bulutlara elini uzatıp dokunamayışı, bir yıldız alıp kaçmak isteyişi ama beceremeyişi… Çünkü insan sadece küçücük bir varlıktır yaşamların içinde. Doğar, büyür, acılar yaşar,gözyaşı döker, mutlu olur ama en önemlisi de nedir bilir misiniz? Sever, sevdikçe büyür, sevdikçe kıymetlenir ve sevdikçe günden güne kocaman olur. Tıpkı şişirmek için elimize aldığımız balonu üfleyerek kocaman yaptığımız gibi, bir kere eker insan içine sevgi tohumunu. Onu ekmek için ilk önce ekeceği yeri temizler. Sonra bir toprağın deşelenişi gibi deşer orayı. Açtığı çukura atar tohumunu, üstünü kapatır ve hep sular. O günden güne filizlenir içinde, büyür, dağılır, kök salar ve ekildiği yerden daha fazlasına ihitiyaç duyar. İşte o zaman insan sevmeye başlar bir insanı, bir kuşu, bir şairin şiirini ya da bir eşyayı…

Neyi severse sevsin, hangi birini isterse istesin, o bir kere dağıldı mı etrafa kokusunu duyan gelir. “Sevginin kokusu olur mu?” demeyin. Seven insan dünyadaki en güzel papatya gibidir, etrafını kokuya boğan bir gül yada lavantadır. Hani yazımın ortalarında bahsetmiştim ya size; eker, büyür, çoğalır diye. İşte tam bir çiçek gibidir. Nasıl çiçeği ekersin, büyütürsün, güzelleştirirsin ve o göz alıcı bir hal aldığında komşun veya arkadaşın sana gelip, “Bu çiçekten bana bir dal ayırır mısın? Ben de dikmek istiyorum.” der ya, işte öyle bir olay sevmek. Biri alır, gider sonra diker büyütür, başkası ondan alır diker büyütür, daha bir başkası da öbürkinden alır. Gelenekmiş gibi devam eder bu olay. Sevmek de öyledir işte. Sen filizini atıp büyüttüğünde başkası senden görür aynısını yapar o da sever ve sevmeyi öğretir; tıpkı senin ona öğrettiğin gibi…

Sevmek… Altı harfli olduğuna bakmayın. İnsanın uğrunda herşeyini verebileceği tek duygudur. Nefret bile yorulur, kin bile biter, öfke zaten gelip geçicidir. Ama sevmek var ya, o ne yorulur ne de biter. Sevdiklerin değişir, değer verdiklerin başkalaşır ama sen onu gönlünün en temiz yerine ekip büyüttüğün, ona yurt verip kök saldırdığın için hep orada kalır. Kaldığı yeri de güzelleştirir, ferahlatır, genişletir ki daha fazlası gelsin diye. Sen de farkında olmadan çevrene toplanmış çiçekler ile birlikte yaşar gidersin. Güzel kokarsın, etrafın rengarenk olur, her çeşit çiçeği barındırırsın bünyende. Hiçbir zaman, hiçbir çiçeğe çirkin bakamazsın. Çünkü sevmek içini güzelleştirdiği gibi dışını da gözlerini de dilini de ve aklına gelebilecek her yeri, her yerini güzelleştirir. Güzelliklerin içinde yaşarsan güzel olursun. Kimse çöplüğe atılmış bir şeyin güzel koktuğunu veya güzel göründüğünü idda etmez, edemez. Çünkü eğer bunu yaparsa en büyük yalanı söylemiş olur kendine. Sevmeyi reddeden insanlar tıpkı böyledir. Kocaman kokuşmuş bir yalanın içinde yaşayıp giderler…

Ey dost peki sen bu işin neresindesin? Hiç sordun mu kendine ben nekadar sevebiliyorum, ne kadar şeye değer verebiliyorum ya da ne kadarına sahibim bu duygunun?… Hadi dost! Sor kendine, çekinme, içinde muhasebe yap. Kârını ayır, zararını defet, hadi yapabilirsin bunu! Emin ol farkına vardıkların senin felaketin değil, bu hayattaki huzurun olucak. Mutlu olmak istiyorsan sev dost…

Sevmek, sevilmek için, güzelleşmeye adım atmak ve güzellerle beraber olmak için haydi dua edelim. Zarif bir dua gönderelim sevmeyi yaratan en güzel ve tek olan Yaradan’a. Kalbimiz şenlesin, içimiz ferahlasın, yüreğimiz temizlensin. Açın ellerinizi, ilkin şükredin geç kalmadığınıza, daha sonra sevmeyi dileyin. Herşeyi, herkesi, her canlıyı, her duyguyu hatta her zorluğu. Para pul gibi çaba gerektiren şeyler için değil de zaten varolan bir duygu, bir gerçek, bir güzellik için dilenin. Yaşam kaygısı dünyalık hevesler yerine güzel yaratılıp güzel kalmak için gerekli olan ilacı isteyin. Muhakkak ki samimiyetle gittiğiniz kapıdan eli boş dönmezsiniz.

Şimdi güzel insan, güzel kokmak mı istersin yoksa çirkin kokmak mı? Karar senin…

Güzel kokan bir gönüle ev sahipliği yapmanız duamla sevmeyi yaratanın Rabbine emanet olun. Gül(e) gül(e).