Ölen Kim?

Bir gün her şey gibi görünen bu hiçlik diyarını terk edeceğim. Ve sevenlerim çıkacak ortaya birden yaşarken göremediğim hiçbir göz yaşımda mendilim olmayanlar arkamdan gözyaşları dökecek. Sonra birden kıymete binecek varlığımda okumaya bile tenezzül etmedikleri yazılarım. Her yazımdan anlamlar çıkarıp birde onlar için ağlayacaklar.Belkide ben istemediğim halde fotoğraflarım paylaşılacak üzerine üzgün ifadeleri konulacak acıklı sözler yazılıp daha çok gençtin ölüm sana yakışmadı diyecekler anlamsızca. Oysa en çok yakışandır ölüm insana. Rabbine kavuştuğu bütün imtihanların sonlandığı yazılının bitip sözlünün başladığı gündür. Arkamdan feryatlar edecekler sonra. Bir zamanlar dedim diye belkide güllerle donatılacak mezarım. Evlenmeden öldüysem duvak asacaklar yada oyalı bir al yazma. Şehitsem eğer ki keşke nasip olsa Türk bayrağına sarılı olacak tabutum. Belkide ardımda doğum yaparken öldüğüm bebeğimin kokusu eşlik edecek toprağın kokusuna. Adımı ona verecekler yada. Yaşarken kıymetini bilmedikleri varlığımı adımla yaşatacaklar güya. Sonra o bebek büyüyecek adını her duyduğunda ağlayacak belkide bunu hiç düşünmeyecekler… En önde ailem olacak bir yangının ortasında çırpınırcasına olacak feryatları. İtfaiyeyi bekler gibi beni bekleyecekler her gün o ateşin içinde ben hiç gelmeyeceğim o ateşte sönmeyecek… Ama yana yana yaşamayı öğretecek hayat onlara. Bir gerçeği öğrenecekler ölümü canları gittiğinde daha iyi anlayacaklar. Arkamdan fatihalar, yasinler okunacak. Hocanın nasıl bilirdiniz sorusuna herkes iyi bilirdik diyecek. Oysa çoğuyla kırgın ayrılmış olacağım belkide. Helalleşemeden ayrıldıklarım o an yaşayacak pişmanlık nedir sorusunun cevabını. Yani herkes her şeyi anlayacak ama ben olmayacağım…. Bir zamanlar bana yaptıkları gibi bu sefer ben onları uzaktan seyredeceğim.İlk defa bir acıya seyirci kalacağım belkide. Çünkü yaşasam biliyorum yapamazdım…Dost düşman kim varsa insandır diye değer verirdim. Kırılırdım ama susardım.Ağlardım ama anlatmazdım.Onlarda anlamazlardı zaten. Hep işleri vardı herkes yaşarken hep kendi telaşındaydı çünkü. Oysa yaşamak bu değildi kendi dünyana çekilip görmezden gelmek değildi. Başkalarının derdiyle dertlenip kendi derdine toprak atmaktı. Yaşamak bu olsaydı dünyada sadece tek biz olurduk…Şimdi düşün ölen ben miyim sen misin ? Ya soruyu cevaplayamadan ölürsen yada ölürse şuan kırgın oldukların görmezden geldiklerin ahını aldıkların kalp atışların azalmakta beyin ölümün gerçekleşecek sen hala burada mısın ? Ölüme belki yarın belki yarından da yakınsın sonra haline kim yakınsın?

Ben mi ? Durum stabil çok şükür yaşıyorum.