O Kapı Bir Gün Senin İçin Çalacak
- Mahfuz Akman
- 1 Ağu 2016 - 19:25
- 2 dk okuma süresi
- -
- 0
İnsanoğlu her canlı gibi doğar, yaşar ve ölür. Çeşitli doğumlarla başlar hayat serüvenimiz. Kimimiz bir hastanenin doğumhanesinde gözümüzü açarız dünyaya, kimimiz bir köy evinde, kimimiz sokakta… Bazılarımızın doğumu sevinçle karşılanırken bazılarımız ise zorlu hayat şartlarına ilk adımı doğar doğmaz atarız. Şanslı doğarız çoğumuz, doğar doğmaz annemizin kucağına verirler bizi fakat herkes bizim kadar şanslı değildir. Kimini ecel ayırır annesinden, kimini maddi zorluklar, kimini ise bir insanlık ayıbı olan namus cinayetinin kör kurşunu. Hayat belki doğarken adil gelmeyebilir bize ama ‘ölüm adil bir yargılanmanın ilk duruşmasıdır.’
‘‘Yaşam, yaşamıyor.’’ demiş bir şair. Bugün pek çoğumuz üzerine ölü toprağı serpilmiş bir biçimde, uyumuşçasına yaşıyoruz. An elimizden kayıp gidiyor. Bizim yaptığımız tek şey izlemek. Afrika’daki açlığı, Filistin’deki katliamı, Suriye’deki iç savaşta ölen masum insanları izlediğimiz gibi. Gürültü çağında yaşıyoruz. Dış dünyanın sesi içimizin sessizliğini boğuyor. Adeta iç dünyamız dış dünya tarafından vahşi bir şekilde işgal ediliyor. Bizse örtülere bürünmüşüz. Her şeyi örtü kılmışız kendimize. Oysaki ‘Yaşamak direnmektir.’ Zorluklara karşı, yaşamımızı elimizden alan şeylere karşı, insanlığımıza göz dikenlere karşı direnmek. İnsanlığımızı televizyon ekranlarındaki dizilerle vestiyere asmadan silkinmemiz gerek. Bu çürümeye bir son vermemiz gerek. Ruhumuza kulak vermemiz gerek. Onun kendini onarabilme isteğine.
İnsanlığı aşka ve sevgiye cimrileşmiş yürekler haline getiren modern hayat, dünyayı ise faydacılık üzerine kurulu bir düzen haline getirdi. Dostluk gibi, yardımseverlik gibi, ölüm gibi çoğu şeyi unutturdu insanlığa. İnsanoğlu hayatının tahmin edilebilir, kontrol edilebilir ve sürekli olduğuna inanmak ister. Yaşamını da bu şekilde kurgular. Her zaman unutur ölümü içinde taşıdığını. Bu unutkanlık çok yakınından birinin kaybı, ağır bir hastalık gibi durum söz konusu olana kadar devam eder. Ancak o zaman hayatının sınırlı olduğunun farkına varır. Birlik ve beraberliğe en çok ihtiyaç duyulan bu çağda herkesin acizliği bu kadar aşikar olduğu halde kimse kimsenin yardımına koşmuyor, kimse kimsenin acısını anlamıyor artık. Herkesin yüreği lime lime olmuş. Oysaki insan arzularına gem vurarak ve tamahkarlığına son vererek nezaketin dünyasına, birlik ve beraberlik dünyasına, kendisinin ve insanlığın kurtulmuş olduğu dünyaya ilk adımını atar.
Ölüm hepimiz için kaçınılmaz bir son. Her canlı gibi bir gün bizimde kapımızı çalacak ölüm meleği. Açlıktan ölmek üzereyken yemek kampına sürünerek bile ulaşacak takatinin kalmadığı bir anda, gelip ülkeni işgal ettikten sonra seni terörist ilan edip üzerine bomba yağdırıldığı anda, ülkene demokrasi getireceğim deyip ülkedeki zenginlikleri çalıp seni iç savaşla, ölümle baş başa bıraktığı anda, ırkçılık gibi psikolojik bir rahatsızlığa yakalanıp sırf onlarla aynı ırktan olmadığın için seni linç etmeye kalkıştıkları anda, sağlıksız iş koşulları yüzünden hastalanıp yataklara düşüp iflas eden ciğerlerine gerekli olan havayı soluyamadığın anda, işine gelmeyen bir durum söz konusu olan kocanın tüm hırsını karısından almak için ona şiddet uyguladığı anda, insanlığımızın küçük bir beden halinde kıyıya vurduğu anda, dünyanın sonu geldiği anda ve hiç beklemediğin bir anda o kapı bir gün senin için çalacak…
Yorumlar