Küçük Oda

Sahi, insan kalbinin çapı neydi?
Bunca karışık, farklı renkteki duygular,
Nasıl oluyor da yer buluyordu kendine?
Bir yanında toplanmışken acılar,
Diğer tarafta göz kırpıyordu mutluluklar.
Şükür sesleri yankılanırken,
Nisyanın da uyanışına şahit oluyordu.
Kimimiz ümitsizlik esintilerinde titrerken,
Kimimiz umduğu inşirahın kıyısında sabahlıyordu.
Bizi ısıtacak olan neydi?
İnsan acizdi işte, unutuyordu.
Mutluluk şarkıları söylerken de
İsyan ağıtlarını bağrında bestelerken de
Unutuyordu.
Halbuki bu et parçası bile, bize her şeyin mümkün olduğunu;
Firavun'un sarayında Musa’nın büyüdüğünü,
Ömer gibi öldürmeye giderken dirildiğini,
Ali gibi yatakta katilleri beklediğini,
Hamza gibi ciğerinin İslam uğrunda söküldüğünü,
Ama onun yine de Allah’ın Arslan’ı olduğu gerçeğini,
Kim değiştirebilirdi?
Bunlar ve daha nice misaller,
Kuru bir okuma metni mi?
Yoksa bizim de ciğerlerimizin sökülme vakti mi?
Haykırmak istiyorum!
Kendimi sessizlikte boğulurken buluyorum.
Bu nasıl bir meddücezir çözemiyorum.
Her şey geliyor ve geçiyor.
Elde sadece yapıp ettiklerimiz kalıyor.
Kalbimize bakalım neler var orada;
Sevdiklerimiz ve sevemediklerimiz,
Övdüklerimiz ve küstüklerimiz,
İnancımız, beri durduklarımız.
Hepsi, ama hepsi,
Bir küçücük odada.
İlginçtir ki bir şekilde bir arada.
Tüm hisler yan yana.
Kalp bize öğretiyor,
Kalp bizi eğitiyor.
Hayatta her yeni gün,
Ardı arkası kesilmeyen imtihanlar.
Kâh ağlarken güldüğümüz,
Kâh gülerken ah ettiğimiz,
Neyse ki tamdır kalpte itminanımız.
Dedik ya, küçük oda burası.
İçinde mevcut her his tuğlası.
Dikkat etmek gerek bu odaya,
Yoksa kalırız enkazında.