Kokuşmuş Ağızlar

Günlük hayatta bir insan ortalama 300-400 kelime kullanmaktadır. Ve büyük çoğunluğumuzun kelimelerinin %30 gibi bir kısmını küfür diye tabir ettiğimiz sözcükler oluşturuyor. Peki ne demektir küfür? Arapça “كفر” yani örtmek sözcüğünden gelir. Allah’ın varlığı ve birliği gibi dinin temellerinden sayılan inançları inkar etme anlamındadır. Diğer anlamı ise hepimizin bildiği sövme, sövgüdür. Birincide örtülen hakikat iken, ikincisinde örtülen ahlakımızdır. Bugün sizlerle ikinci anlamı üzerine konuşmak istiyorum.

Hucurat suresinde ”Bir topluluk bir toplulukla alay etmesin, belki de onlar kendilerinden daha hayırlı olurlar. Bazı kadınlar da diğer kadınlarla alay etmesin, belki onlar da daha hayırlı olur. Bir de kendi kendinizi ayıplamayın ve kötü lakaplarla atışmayın.” (Hucurat suresi /11) buyrulmakta. Hep diyoruz ya Müslümanlar değil, mükemmel olan İslâm’dır. Din bize sadece ibadet etmemizi emretmiyor. Aynı zamanda ahlaklı olmayı da öğretiyor. Ancak biz dini namaza, oruca hapsettiğimiz için belki de bu kadar ahlak zafiyeti olan bir toplum olup çıkıverdik. Halbuki Efendimiz, kötü sözün girdiği meclisi kirletip, çirkin gösterdiğini buyuruyor bizlere. Yaptığımız davranışlarla, söylediğimiz sözlerle lekelediğimiz keşke sadece kendi kişiliğimiz olsa.

Sosyal medyada Allah’ın farzı gibi yazdığı her cümlenin sonuna kondurdukları harfler… Eminim noktalama işaretlerini o kadar çok kullanmıyorlar. İşin komik kısmı böyle yazınca kendilerini cool, cesur hissediyor olmaları. Oysa o küfürle biten yazıları görünce aklıma direk lağım çukuru geliyor benim. Hani bazen taşarlar ya o kuyular… İçi çok dolmuş herhalde ondan dışına taşmış, nereye yazacağını şaşırmış diyorum. Çünkü çok alakasız yerlerde kullanılıyor. Misal  ”Gözlerin gönlüme gökyüzü oldu x.t.” Bu nedir Allah aşkına? Bir takım insanlar da var, dini savunuyor güya ama sövüyor karşısındakine. Oysa dinimiz, ”Onların Allah‘tan başka taptıklarına sövmeyin ki onlar da aşırıya giderek bilgisizce Allah’a sövmesinler.” (En’am /108) diye emreder. Bunlar ister mecusi, ister budist, isterseniz hiçbir dine inanmadığını iddia eden ateistler olsun. Dini insanlara küfürle anlatamazsınız. Hele İslâm, hoşgörü, güzellik dini diyeceksiniz rica ediyorum o kokuşmuş ağızlarınızı açmayın.

Sokakta yürürken top oynayan çocuklar görüyorum 9-10 yaşlarında. İnternet’te takılmayıp birbiriyle zaman geçiren çocuklar inanın o kadar mutlu ediyor ki beni. Tam yanlarından geçerken bir ses ”… nasıl vuruyorsun o topa öyle?” Aman Allah’ım! O yaşta o çocuk nereden öğreniyor küfrü? Arkadaşlarından mı? Hayır tam olarak biz büyüklerden. Küfür ediyorsa biri büyümüştür diye düşünüyorlar. Babaları hep ediyor çünkü. Biraz daha küçük yaşlarda, ”Hadi şerefsiz de amca duysun oğlum.” diyoruz marifetmiş gibi. Çocuk herkesin duyacağı kadar önemli demek ki diye düşünüyor. Biraz daha büyüyünce siz kızsanız da bilinçaltı çoktan o çirkin sözlerle dolmuş oluyor. Kaldı ki çocuklarımıza kızarken, onları uyarırken bile küfür eden bir toplumuz.

Peki sövmek rahatlatır mı ? Haberlerde bir abi demişti, ”Acayip rahatlatıyor, bundan sonra da etmeye devam edeceğim.” Bence bizi o an rahatlatan ettiğimiz küfür değil, sesin çıkış desibeli. Çünkü normal bir ses tonuyla sövmez bir insan. Diline besmele gibi pelesenk olmuş insanlar hariç, çok kızınca eder. Kızgınken de malumunuz bağırarak konuşur. Yani bizi rahatlatan küfür değil, bağırmaktır. Karşımızdakine bağıralım mı o zaman? Efendimiz ”Sabır, musibetin ilk anındadır.” buyurur. Biz önce bir “Lâ havle” çekelim. Bana işlemez diyorsanız o zaman edepli kelimelerle bağırın. Küfür etmekten daha iyi olacaktır.

Bana, değerlerime sövene ben dilsiz mi olayım diyorsunuz değil mi? Hayır tabi ki değerlerimizi savunacağız, hak gördüğümüzü aklayacağız. Bilgimizle, edebimizle, güzel sözle… Neydi güzel söz; gönül alan, onur kırmayan, hak ve doğruyu gösteren. Nâsır Husrev’in de dediği gibi ”Güzel söyle ki, aksisedâsı da güzel olsun.” Birde olmaz, ikide olmaz, üçte, hatta onda olmaz belki ama mü’min sabırlıdır, ahlaklıdır. Mü’min lanet edici, kötü söz söyleyen küfürbaz değildir. Ağzınızı açtığınızda sineklerin konmasına izin vermeyin. Aksine bırakın etrafa gül kokusu yayılsın. Bırakın karşınızdaki içindeki pisliği kussun. Size ne dokunabilir ki? Köpek  sizi ısırmaya kalktığı zaman siz de onu mu ısıracaksınız? İnsan gibi konuşmak varken havlayacak mısınız?

Ve son bir hatırlatma! Ayaklarının altı öpülesi anneleri çirkin sözlerle beraber ağzınıza almayın.

Selametle…