Kılar mı İnsan Bizi Namaz?

Bu yazı derin bir öz eleştiridir

Namaz, gözümüzün nuru, dinimizin direği, bizi kötülüklerden alıkoyan… Hepimizin sürekli zikrettiği, dilimize pelesenk olan sözler…

Peki, madem namazın Allah’ın en çok istediği şey olduğunu biliyoruz, onsuz dinin olamayacağını biliyoruz ve nasıl bir işe başvurduğunda sana söylenen şartları yerine getirmediğin takdirde o işten atılabileceğinin bilincindeyiz, nasıl oluyor da kendi aklımız, kendi hür fikrimizle ben Müslümanım dedikten sonra, onca sunulan şartı kabul ettikten sonra, hangi cesaretle, kabul ettiğimiz şartları yerine getirmekte gevşeklik gösteriyoruz. Atılmaktan hiç mi korkumuz yok? Yoksa garantimiz mi var kardeşim yaratandan bize vaat edilen?

Kardeşim ben kendimden bahsediyorum sen üstüne alınma sakın. Düşünüyorum kardeşim eğer bana bir adam çıkıp deseydi ki; sana vereceğim bir iş var. Her sabah altıda kalkıp yarım saat sadece dur ve sokağı gözetle, ayda iki bin lira para sana. Ama bir ayda üç gün kaçırırsan kalkmayı, alamazsın o ay maaşı. Kaçırır mıydım kalkmayı kardeşim. Peki, ben paraya mı tapıyorum ki bana para vaat edenin işi için kalkmayı ertelemiyorum da ara sıra sabah namazını uykuya yenik düşme bahanesiyle kaçırabiliyorum. Yoksa inancım mı yok cennetin en büyük hediye, ücret olduğundan?

Kardeşim bilir misin giydiğim kazakların kollarının bollaşmasını hiç sevmem. Evin dışında namaz vakti geldiğinde, şeytan bana hep şunu söyleyip durur; bak evde kılarsın, kazağın giyilmez hale gelir, hiç sıvama şimdi deyu güzel bahaneler sıralar. Ben de ona;  ulan şeytan, bu dünyada kazağın eskimesin diyorsun da, öbür tarafta, bak yanmaktan falan bahsetmiyorum, öbür tarafta Allah bana; e mübarek, bu şartları sen kabul etmedin mi? Ne yapayım ben sana dediğinde, nasıl bakarım ben onun yüzüne? Akılsızlar hanesine adım yazılmaz mı? Kazak için hiçbir meziyeti olmadığı halde kendisine harika bir ücret vaat eden zatın ücretini elinin tersiyle itti demezler mi? O şefkatli zatın karşısında utancından yerin dibine girdi. Sevgisine layık olamadı demezler mi? Peki, benim alnımda enayi mi yazıyor şeytan? Der işi hallederim.

Kardeşim ben evlenmeden önce yengeni evine bırakmayı kendime bir vazife bildim hep. Hem de öyle böyle değil kırk dk. bırak, kırk dk. geri dön ooo… Ben şimdi nasıl yorgunum Allah’ım diyeyim. Allah’ın sevgisi en yüce sevgi değil mi kalbimde olması gereken? Saatlerce yürüdüğüm yol bükmedi de belimi on dakikalık namaz nasıl zor gelir oldu bana? Kardeşim ben şimdi nasıl kılmayayım namazımı? Var mı bu işi mantıklıca açıklayabilecek olan?

Kardeşim namaz kötülükten alıkoyar… Bu böyledir. Peki, benim ağzımda niye hala onun bunun lafı dolanıyor? Ben neden hadiseler karşısında; dur bakalım Allah’ın planı ne diyemiyorum? Kardeşim ya benim kıldığım namaz tam bir namaz değil, ya da bu sözde kastedilen şey, eğer namaz kılıyorsan, nasıl bir okul müdürü temsil keyfiyetinden dolayı öğrencilerle ilişkilerine dikkat etmek zorunda, biz de namaz kılanlar olduğumuz için namazın temsilcileri olduğumuzdan hareketlerimize dikkat etmek zorundayız.

Kardeşim ben birinci görüşümün olması gereken olduğunu düşünüyorum. Biz nasıl iyiye çeviririz kötülüklerimizi? Acaba namazı şimdi anlatacağım insanlar gibi kılamadığımızdan mı bu ahvalimiz? Bizim namaz nasıl namaz olacak kardeşim?

Kardeşim insanlar görüyorum namazı öyle aşkla kılıyorlar ki sanırsın dünyanın en leziz meyvesini yiyor. Namazı aşkla kılıyorlar eyvallah… Ama bir de bu adamlar sana bir selam versin sanki kulağına inşirah okuyor. Öyle bir sevda öyle bir huzur öyle bir yaşayışa döküş… Öyle olmak istiyorum be Kardeşim. Dua et kıldığım namaz beni gerçek manada insan kılsın. Namazı ağzımın suyu akarak beklemek istiyorum. Sen, aaa namazdan tat almıyor musun? Diyebilirsin. Kardeşim namazda huzur var, onu herkes hisseder. Ben namazı Allah ısrarla emrediyor diye değil, yukarıda anlattığım kişiler gibi her namazımda müthiş bir tat alarak kılmak istiyorum. Bana dua et kardeşim. Daha cemaat kısmına gelemedik namazın o da bir dahakine inşallah. Dua ile kal kardeşim. Vesselam…