Kaybolup Kalalım Kırlarda

Bir ağacın altına oturup hiç kalkmadan,

Seyredebilirim gökyüzünü.

Bulutların mistik yolculuğuna,

Katıp yorgunluğumu.

Seyredebilirim, dinleyebilirim rüzgârı.

Rüzgârda Raks eden kuşları, yaprakları,

Gelin gibi süzülen çeşit çeşit otları,

Kır çiçeklerinin kokularını,

Nefes ederim içime.

Öyle ferah öyle dingin öyle huzurlu.

Gündüzü ve geceyi umursamadan,

Günlerce kalabilirim bu yerde.

Kâh yıldızların kapılıp ihtişamına,

Kâh ay ışığında tazeleyip hayalleri,

Kâh gündoğumunun heyecanında,

Kâh günbatımının kızıl esrarında

Kaybedip kendimi.

Uzanıp toprağın serin sinesine,

Kurtulurum yaşamak denen,

Debdebenin temaşasından.

Bırakıp yangınları nemli gövdesine yerin,

Dalıp giderim tefekkürüne âlemin.

Kırlarda akıp gitsin zaman.

Gel ey kalbim, kaybolup kalalım kırlarda.

Her kul gibi dertli, her kul gibi âciz. Sermayem gitmek, sermayem yokluk.