İnsan Çokça Ölüm Ve Bir De Yaşamdır

“Unuttuğumuz bir şey var, çokça unuttuğumuz bir tek şey. Ölüm var!.. Güle güle gidin, yaza görüşürüz, haftaya sizdeyiz, sonra ararım, siz gidin ben geliyorum dediğimiz her dostla, akrabayla, yarenle aramızda bir acı telefon çalışı gibi ölüm var. En güzel günün gecesinde, dost meclisinde, en yakıştıramadığımız yerde bile, ölüm var. Ölüm, var!…”

Ve biz yavaş yavaş ölüyoruz; farkında olmadan, farkına varıp bazen… Ellerimizde taşlar tanklara koşuyoruz. Biz yüreğimizden örtünüyoruz, yanmıyor üşümüyoruz. Ama yavaş yavaş ölüyoruz; sesimizi çıkarmadan, avaz avaz bağırarak bazen. Makineler çoğalıyor, kulaklıkları takıyor (kulaklarımızı tıkıyor) ve gidiyoruz. Teknolojik dünyada kalplerimizi eritiyoruz. Beyin ölümü gerçekleşmedi henüz, cihazlara bağlı soluyoruz.. Çocukluğumuzu alıyorlar elimizden, çocuklarımızı alıyorlar.  Bizse severek koşuyoruz marketlere, süper marketlere, hiper marketlere… Karne hediyesi tabletler telefonlar alıyoruz, kullanım kılavuzları yeni masallarımız oluyor; bugün var yarın yok! Masumiyeti teslim ediyoruz ellerine, çağın gereği bu ya, azar azar ölüyoruz. Bir zaman sonra alışıyoruz. Gerçi iyi şeylere alışılır, duy-arsızlaşıyor ve yok oluyoruz; bilerek bazen, bilmeden çoğu kez, usul usul ölüyoruz…

Sofra başında akşam haberleri var; bir aradayken biz, karnımız doyarken birinin acısını görüp sessiz bir “vah!” diyor ve kanalı hemen geçiyoruz. Yangınların, şehitlerin arasına dondurma, tatil reklamları giriyor ve kolaylaştırıyor işimizi, ikinci bir lokmaya dek hemen soğuyoruz. Ölüm bile öldürmüyor bizi. Hayat akıyor ve yaşamaya devam ediyoruz, yaşamak nedir unutarak çoğu kez? “İnsan çokça hayat ve bir de ölümdür.” demişti Tarık abi. İnsan çokça ölüm ve bir de yaşamdır! Biz hayatta kalmak için nefes alıyor; puslu gözlerimiz yürek nedir bilmeden, sadece ölüyoruz!