Her Koyun Kendi Bacağından Asılır

İnsan yaratılış itibariyle çevresindeki olgu ve olaylara kayıtsız kalamayan, yaşananlara müdahale etme ihtiyacı hisseden bir varlık…

Dolayısıyla kendi sınırlarımız içerisinde olmasa dahi internet ve televizyon aracılığıyla hanelerimizin içinde yankılanan mazlum seslere kulak tıkamak mümkün değil.

En azından vicdan sahipleri, dünyanın bir ucunda dahi olsa kendisinden medet uman yardım çığlıklarını duymazlıktan gelemez.

Söz konusu yaşananların bir gün bizi de yakalayabileceği endişesi bizi harekete geçirmeye yeter.

Bununla alakalı kısa bir anektodu paylaşmak isterim.

Muhtelif riyavetlerden birine göre ünlü hükümdar Harun Reşid’in ağabeyi olarak bilinen Behlüldâne, dönemin meczubudur.

Verdiği öğütlerle ve dünya nimeti karşısındaki tutumuyla herkesin ilgisini celbeden bir zattır.

Harun Reşid de bu merak duyanlar arasındadır ve zaman zaman Behlüldâne’den nasihatler alır.

Behlüldâne, civardaki halkın ihtiyaçarı, ve gidişattaki olumsuzlukları gördükçe hükümdara gelir ve onu olanlardan haberdar eder. Behlüldâne’nin bu ısrarcı tavrı Harun Reşid’i biraz usandırmış olacak ki Harun Reşit şu cümleyi söyleyiverir: “Her koyun kendi bacağından asılır.”

Bunun üzerine Behlül, saraya ölü bir koyunu bacağından asar ve öylece bırakır gider. Ardından sarayı bir kokudur alır ve artık bu koku hükümdarın burnuna kadar gider.

Olayı kimin tertiplediğini anlamakta gecikmeyen Harun Reşit, Behlül’ü huzura çağırır.

Behlüldâne’nin cevabı oldukça manidardır: “Her koyun kendi bacağından asılır lakin kokusu herkesi rahatsız eder.”

Evet Müslüman coğrafyası olarak hal-i pürmelalimiz tam da bu…

Din kardeşimizi rahatsız eden bir durumun varlığı bizi de ziyadesiyle rahatsız eder. Biz komşusu aç iken tok yatmayı kendisine yediremeyen bir peygamber ümmeti olarak küresel bir barış vizyonunun kurucusu ve uygulayıcısı konumundayız. Bizim yardımına koşmadığımız ümmete başkasının el uzatacağını umarak sinen, geri çekilen bir millet olmadık hamdolsun…

Ortada bir zulüm ve bu zulmün mağdurları varsa ilk harekete geçmesi gereken kişiler olarak kendimizi gördük. Çünkü insanlığın yüreğine saplanan acıların ızdırabını damar damar biz de yaşadık, yaşıyoruz. Kısacası kardeşlerimizin derdi ile dertlenmeyi bir görev telakki ettik. Bu şuur ve inançla çıktığımız yolda azığımız masumların duasıdır.

Azığımızın hiç tükenmemesi temennisiyle…