Hangi Çağın İnsanıyız?

Yaşam emin adımlarla ilerliyor. İnsanlar ona kimi zaman koşarak, kimi zaman duraksayarak, bazı zamanlarda ise susarak eşlik ediyor. İhtiyacımız var. Hem, ne çok ihtiyacımız var. Bir su gibi, ekmek gibi muhtacız ince düşünceli insanlara. Kalp kırmanın ne denli büyük bir yıkım olduğunu bilen kalplere. Sözünü esirgeyenlere, ufacık bir karıncaya dahi "incitirim" nazarıyla bakanlara...

Parmakla sayılabilir halde insanlığımız. Komşusu aç iken tok yatmayan bir nesil iken, ne oldu da taşlaşmış kalpler sardı dört yanımızı? Yere düşen ekmeği alır, öper, öper ve bir daha öper, alnımıza götürürdük. Üzerine basarsak tökezlerdi kalplerimiz, bilirdik.

Tükeniyoruz. Birer birer yitiriyoruz hisli kalpleri. Viraneye dönüşüyoruz yavaş yavaş. Kırıklıkları toparlamaya çalışanların alaya alındığı, iyi niyetin yerle yeksan edildiği bir çağın mahkumu oldu yüreklerimiz.

Direniyoruz. Silkeleniyor fakat silkeleyemiyoruz. Ellerimizde sanki kelepçeler takılı, biraz olsun dokunamıyor, zaman geçtikçe yaralanıyor, daha çok kanıyoruz. Damla damla akıyor, durduramıyoruz.

Yanlış çağdayız diye düşünüyoruz kimi zaman. Ancak ardından asırlar öncesinin sesleri geliyor kulağımıza. Döneminden yakınanların sesleri...

Düşünüyorum şimdi. İnsan, her devirde insan. Lakin bizler birer canlı iken, her canlı, "insan" olabilme vasfına sahip olamıyor. Özde insan olmalıyız, sözde değil. Hissiyatımız kadar yerimiz olmalı bu dünyada. Şuurumuz bizi ayakta tutmalı, sarsmalı.

Bir nefes kadar, hani bazen koşarsın soluksuz kalırsın, yaşamak arzusu çoğalır içinde, işte o his kadar muhtacız hisli yüreklere.

Sen, ben,o. Hepimiz. Toprakla yoğrulan bu kalpler Rabbin izlerini taşıyor. Gün yüzüne çıkar merhametini, bir an dahi "örtme" insanlığımızın üzerini...