Gündoğumu

Aziz bir güne açtım uykulu gözümü

Beni bekle hayat, henüz söylemedim son sözümü

Bir hayat kaç kere sığdırır içine ölümü

Bentsiz mısrasız bir şiir

Kaç kere anlattı ölümü

Güzelim zaman, zaman içinde esir

Bahtsız başım, bahtsızlığın başına sefir
***
Bir rüzgâr yaktı için için beni

Kahroldum savruldum

Seviyorum seni

Esir ettim kendimi rüzgâra

Ne gerek derde, gama
***
Yolun sonu tozlu

Sis çöktü üstüne her yer puslu

Kin dolu bahçe, kinini üstüme kustu

Kin kapladı yüzümü, sana inat sustum

Gözyaşlarım kan doldu

Aktı yerlere damla damla

Bir çiçeği kuruttu

Sevmek en bariz kusurdu
***
Sevmek için yaşamak, yaşamak için ölmek

Ağız dolusu isyanım, hasret dağlara sövmek

Tuttuğun eller niçin hain?

Aradığın mutluluğu oda buldun mu sahi?

Aziz bir gün kavuşsam sensiz özgürlüğüme

Kinimi bastırır mı içimdeki sevda öldüğünde

Dünyadaki tek varlığı yazdığı şiirler olan bir zenginim