Gül ve Diken

Beklemek kimine göre tahammül kimine göre ise sabırdı. Sabır bir anahtardı farkına varamadılar. Oysa ne güzel örnekti gülün kalkanı olan dikenin öyküsü. Tabi kulak verip dinleyen ve gönül gözüyle görmeyi becerenler için… Birkaç dakika veya birkaç günle sınırlı değildi onun bekleyişi bir başka deyişle sabrı… Mis kokulu bir sevgiliye duyulan özlemdi onunki; bakmaya kıyılamayan bir güzelliğe hasretti… Her an görmek isteyip de doya doya bakmaya hicap etmekti…

Soğuk havalarda tedirgin olmak, tehlikeler karşısında savunmaya geçmekti dikenin sevgisi. Görenlerin hayran olduğu eşsiz güzellikteki dostuyla hasbihal edebilmek için sabırla beklemekti onun sevgisi…

Bilirsiniz gül dalında tomurcuktan evvel diken yeşerir, büyür. Ön hazırlıktır bu, gül güzelini karşılamak için… Sabırlı bir bekleyiş başlar sonra ve nihayetinde sabrın ilk meyvesi olan tomurcuk belirir yanı başında… Dikende bir huzur ve mutluluk hissi; anlatmaya kelamın yetmeyeceği. Güneşin de iki kadim dosta olan muhabbeti eklenince birer birer açılmaya başlar gülün yaprakları ve etrafa yayılan mis bir koku… Bülbüller hayran, bulutlar suskun, güneş mütebessim, diken ise tarifi olmayan bir halde memnun…

Beklenen gün gelmiştir artık vefalı dostla hasbihal başlar. Başlar başlamasına ama uzun sürmez malesef. İnsanoğlunun şekilcilik ve görsellik merakı gül güzelini dalından koparma isteğine kadar ilerlemiştir çünkü…

Gül güzeli dalından koparılır çaresiz, dikenin çabaları ise faydasız… Bir makas darbesi ile toprağa karışır kadim dost, gül güzelinin mahzun ve biçare bakışları arasında. Ve dillerde bir dörtlük kalır onlardan geriye:

Gülün kalkanı dikeniydi;
Onu kendinden dahi koruyan,
Övgüler güle; yergiler dikene idi oysa.
Olsun gocunmazdı ki!
Gülüne zarar gelmesin yeterdi ona…