Gidebileceğimi Bilsem Koşardım Çocukluğuma

Öylece oturup düşünüyorum pencere önünde. Çocukluğuma, mutlu olduğum günlere gitmek istiyorum. Sabahtan akşama kadar oyun oynamak istiyorum dur durak bilmeden. Çamurdan pastalar yapıp onları yemeyi arzuluyorum. Elma almak için dallara zıplayıp, alamayınca ağaca çıkmayı planlıyorum. Sonu hüsran tabi, çıkıldığı gibi inilmiyor geri… Annem gelse de indirse beni buradan diye onu gözlüyorum. Ama ben bekler miyim? Düşe kalka inmeye çalışıyorum ağaçtan. Kollarım çizilmiş, dizlerim kanamaya yüz tutmuş kimin umurunda. Elmalarımı da alır giderim arkama bakmadan.

Yolum ceviz ağacına çıkıyor. Ehh malum bu ağaca pek çıkamıyorum. Ama ben de çareler tükenmez. Bir sopa bulup dallara vurmaya başlıyorum cevizleri düşürmek için. Daha olmayan cevizleri ne yapacaksam, çocukluk işte. O yeşil kabuğun kokusuna mest oluyorum. Bir de ellerime bulaşınca, mis! Bir hafta gitmiyor ellerimden, yeşil turuncu karışımı dolanıyorum etrafta. Onları boş verip tepeye doğru çıkıyorum. İşte burada saatlerce oturup etrafı seyredebilirim. Bir de burnuma yeni yeni çıkmaya başlayan kekiklerin kokusu gelirse daha bir güzel oluyor. Bununla da biter mi? Güneşten kaçıp serinlemem lazım. Sırada çeşme var. Kollarımı açıp koşmaya başlıyorum aşağıya doğru. Belki de çocukluğuma dair en çok özlediğim şeydir bu. Hiçbir şeyi düşünmeden sadece kendini hissetmek. Koşa koşa gidip çeşmenin taşına oturuyorum. Ayaklarımı sokup suyun serinliğine bırakıyorum kendimi. Bırakıyorum dediysem sadece dizlerime kadar geliyor su… Orada saatlerce oturduktan sonra eve doğru atıyorum adımlarımı. Merdivenleri çıkmaya başlıyorum. Ah bunlar yok mu, ne zaman insem en son merdiven de ayağım takılıp düşüyorum. Şimdi bir de anneme görünmeden eve girmem lazım. Neden mi? Üstümün başımın kirliliğinden ben görünemiyorum ortalıkta. Şimdi bir de annemin “Ne bu üstün başın?” sözlerini dinleyemem. Ama yarın olsun yine aynısını yapacağım. Koşacağım özgürce çocukluk kokan günlerime…