Fikir Düşünce

Geri Gel Güzellik

  • 4 dk okuma süresi
  • -
  • 0
Geri Gel Güzellik

Merhaba çocukluğum.

İki albüm kapağı arasına sıkışan güzellik, merhaba… Öyle uzun zaman oldu ki seninle konuşmayalı, dertleşmeyeli kelimeler birikti heybemde, senin masum yüreğinle bakmaya ihtiyaç duyan. Sana her seslenişimde gözlerim nemlenir, anılar boncuk boncuk birikir kirpiklerimde toprakla buluşmaya hazırlanır. Bakışlarım mahzunlaşır, buruk bir tebessüm yerleşir yüzüme. Ve ne vakit seslensem sana, kulağımda serçe kuşlarının cıvıltıları yankılanır beni geçmişe götüren…

Bir boşluk var içimde güzellik. Dolduramadığım adını koyamadığım, hissettiğim ama anlamlandıramadığım. Beni bilirsin; kimseye anlatamazsam sana koşar yüreğim, kimseye seslenemezsem sana  doğru haykırır suskunluğum. Yine öyle bir zamandayım. Gelsem, sana sığınsam, gülen gözlerine bakıp; “Büyümek istemiyorum! Hep senin gibi masum ve dünyanın çirkin tuzaklarından habersiz olarak kalmak istiyorum.” desem, tekrar alır mısın beni yanına? Dünya çok değişti güzellik, samimiyet duygusu sadece kelime olarak varlığını sürdürür oldu. İnsanlar âh insanlar, onların şu anki hallerini söylesem sana, azıcık bahsetsem inan susturursun beni… Yanına gelmek isteme sebeplerimden sadece bazıları bunlar.

Ben anımsayamam belki, sen anlatsana güzellik. Bir zamanlar çocuk olmanın mutlulukla eşdeğer olduğunu, sahiplenmenin, sevmenin, korumanın ve kollamanın her çocuğu sardığı bir yer olduğunu dünyanın. El değmemiş huzur dolu mahallelerde yaşayan samimi insanların olduğu, paylaşmanın hayat biçimi olarak benimsendiği bir yer olduğunu… Çocuk sesiyle yankılanan sokaklar, evlerinin balkonundan masumiyet abidelerini gönül rahatlığı ile seyreden anne-babalar, kapısına gelen çocukları öz evladı gibi seven, koruyan komşular, öğrencilerini evladı bilen öğretmenlerle  dolu bir yer değil miydi şu dünya? Hayal meyal zihnimde canlanıyor hatıralar. Sabah kahvaltısından sonra oyun oynamaya çıkardık, arkadaşlarımızla özgürce koşar eğlenirdik. Yorulup susayınca en yakın komşunun evinden su içerdik, bir amcanın  bahçesinden koparıp bize verdiği narları yer,  kendi evimize yemek zamanı gelirdik. Akşam ezanına kadar cıvıl cıvıl sesimiz yankılanırdı köy yerinde. Yağmurlu günlerde okul zamanı  çocuklar dereden geçemiyor diye büyükler giderdi yanlarında. Tabi o zamanlar henüz bir köprü yapılmamıştı. Çok yağmur yağar, dere bazen büyüklerin bile geçemeyeceği seviyelere gelirdi. Okul çıkışlarında da büyükler derenin iki yanında bekler tek tek çocukları karşıya geçirirdi. Yardımlaşma vardı o zamanlar, samimiyet vardı en önemlisi de insanlık diriydi, şimdiki gibi can çekişmiyordu.

Ah güzellik her şey çok değişti, dünya çok değişti. Güzellikler  hep geçmişte kaldı gibi geliyor.  Sahi değişen dünya  mı yoksa insanlar mı? Şimdi şartlar gelişti, yaşam kalitesi arttı ama samimiyet azaldı, insanlar birbirlerini menfaatleri uğruna sorar ya da sormaz oldu. İmkânlar arttı, mutluluk azaldı. Güven kavramı da işlevini kaybetmek üzere. İnsanlara hak vermemek de elde değil aslında. Öyle çirkinlikler oluyor ki dünyada, başrolünde hep insan görünümlü mahluklar var. Dünya mı yoksa insan mı değişti diye soruyorum, ama artık bilemiyorum ben de ve çok bir önemi de yok aslında.

Yaratılışının gayesini unutmayan insanlar her zaman için iyi ve samimi, yaratılışının gayesini unutup dünyanın baş döndüren cazibesine aldananlar ise soğuk ve itici. Bir de esfel-i safilinin  yolunu tutanlar var ve hatta bu seviyede olanlar. İşte asıl dünyayı yaşanmaz hale getirenler de bunlar! Tüm çirkinliklerin başını bu mahluklar çekiyor. Tertemiz masum yavrulara kirli ellerini uzatacak kadar kötü bu yaratıklar. Artık sokaklar bomboş, çocuk sesleri apartman dairelerinde yankılanır oldu. Grup/takım oyunları kreşlerde/okullarda oynanabilir oldu. Huzur içinde balkondan çocuklarını seyreden anne babaların yerini, evladını iki adım ötedeki bakkala göndermeye korkan anne babalar aldı. Anneler babalar o kadar haklı ki güzellik, insan diyecek tek kelime bulamıyor. Her gün haberlerde kan donduran olaylar izler olduk, vicdanımızın sızısı durmaz oldu. Sana anlatıyorum çünkü çocukluk mu güzeldi yoksa eski zaman mı onun ayrımı henüz netleşmedi bende. Şimdiki çocukların çocuklukları ellerinden zorla alındığı için artık “güzel çocukluk” tabiri de kullanılamıyor malesef.

Bakıyorum  da güzellik, sadece ben değilim özleyen ve yolunu gözleyen. Birçok insanın yüreğinde çocukluğuna dair hasret var. Ne zaman bir anısından bahsetse birisi, karşıdaki insanın gözleri buğulanıyor. Sanki çocukluğu bir çift gülen göz olup kendisine bakıyor. Neden diyorum, neden değişti o zaman insan? Umutlu, samimi, masum, dürüst ve bir parça da hayalperest olmak niye ağır geldi yüreklere? Bir kelebek kozasından çıkıp özgürce uçmak için incecik kanatları ile mücadele ederken hayatta, insan çocukluğunda kırdığı kabuğundan dışarı neden bir adım dahi atmayı göze alamadı? Neyi geride bıraktıysak ona hasret kaldık güzellik. En çok da sana… Makama, mevkiye kapıldık hırs bizi esir aldı, hırsa kapıldık karamsarlık bizi esir aldı, karamsarlığın yer ettiği bir bedende umut barınamaz oldu. Sonra menfaatler gözümüzü boyadı, samimiyet de kalmadı, umut ve samimiyet olmadan huzur da uğramaz oldu kalplerimize. Biz ne vakit Allah’ın yarattığı en yüce varlık olduğumuzu unuttuk, işte o zaman kaybettik sendeki tüm güzellikleri…

Âh güzellik… Öyle özledim ki seni, ben gelemesem de yanına, diz çökemesem de parmak uçlarına, sen gel bana olur mu? Kirlenen dünyanın tozu bulaşmadan elini uzat bana… Geri gel güzellik! Ben seni kapı eşiğinde bekliyor olacağım…

Etiketler
Samimiyet çocukluk SaklıGüzellik DünyaVeİnsan GeriGelGüzellik

Yazar Hakkında

Ümmü Gülsüm Şavran

Bir yanım hüzün bir yanım umut...

Yorumlar

  • 0 Yorum
Ziyaretçi olarak yorum yapıyorsun, dilersen Giriş yap