Fısıldayış...
- Bilge Çakır
- 31 Mar 2018 - 16:07
- 1 dk okuma süresi
- -
- 0
Bazen hayatın içinde küçüldükçe küçüldüğünü hissedersin.
Çoğu şey o kadar büyüktür ki ve bir o kadar heybetli(!)
Bir Amerika vardır mesela, çoğunun patron dediği…
Koşulsuz kabullenişlere bir anlam veremezsin.
Siyonizm diye de bir şey, patronların da patron bildiği…
Eylediğimiz kanundur der, sineye çekemezsin.
Küçülürsün, sanırsın düşmektesin bir kuyuya, dipsiz.
Büyüktür dünya, Dubai diye bir yer daha var değil mi ?
Ve onun içinde göbeğini kaşıyarak dolaşan Arap zenginleri.
Olmazken onların dünyadan yana tatminleri,
Kocaman topluluklara dönüşür katledilen Müslüman kardeşleri.
Düşünürsün, başını ellerinin arasına alıp…
Küçülürsün, yan yana koyunca bunca şeyi.
Büyük gökdelenlerin yanından geçerken düşünceler,
Birbiri ardınca yine peşindeler.
Düşünürsün yüksek ofisteki işgüzar bitirimleri
Ve aynı anda metrodaki bir muhacirin,
Barınak bulma derdini.
Küçülürsün, küçülürsün…
Sanırsın ki haykırsan kimse duymaz seni.
Sonra bir nefes üfler kulağına göklerden,
Halini bilmez mi Yaratan, derde düşmüşken halifesi
Nefes fısıldar… Ruhuna ulaşır rahmani sesi:
“Üzülme, Rabbin her şeye yeter değil mi?”
Başını kaldır da rahmetin sahibine kulak ver,
Dinle yağmurun, rüzgarın ve Ebabillerin sahibini
Sen ki, ey O’nun meleklerinden daha kıymetlisi!
Tek başına kalmış bir meczup ağaç sanırsın ya kendini,
Bilmez misin ki ne çok şeye gölge olur tek bir ağaç gölgesi.
Kimliğini unutarak küçülme artık yeter ki
Çoklara dönüşür, büyür, heybet neymiş görür,
Kolkola girince her şeyin birer tanesi
Başını kaldır ve yürü, sanma ki tek başınasın
Bak etrafına milyon ağaç…
Durmaz isen insanlığın en başındasın!
Küçülme, bölünme ve yükselt medeniyetini
Kim durdurabilir ki akacak ümmet selini
Bin eder Rabbin tek vücut olmaya namzet birleri
Çünkü bu olmalı doğan her müslümanın,
Hayattaki en hakiki emeli…
Yorumlar