Eskilere Meyyalim Vallahi Hasretten
- Meltem Ortakcı
- 26 May 2018 - 09:22
- 2 dk okuma süresi
- -
- 0
Eskiden insanların birbirlerine hesapsızca iç açışları vardı. Acabasız, güvenle… Biz böyle evlerde büyüdük. “Sor bakayım annene işi yoksa çaya gelsin.” diyen anne penyesinin önü her daim ıslak şişman komşu teyzeler, annesi görmeden karşı daireye koşan yalın ayaklı haylaz çocuklar vardı o zamanlar. Bir apartmanın içinde oynayan onca çocuğun, hangisi hangi evin çocuğu ilk seferde bilen olmazdı. İki daire arasına serilen kilimlerde, olmayan çaydanlıklardan olmayan bardaklara çay servisi yapan robadan elbiseli, dizleri yaralı evcilik kızlarıydık biz. Evde pirinç yoksa mesela, bakkala gidilmez filanca komşudan istenirdi. Sonra da; “Git, sor bakalım Ayşe bakkalda var mıymış?” diye şaka yapılır, üstüne bir güzel de gülünürdü. Sahici gülüşlerimiz vardı o zamanlar. Bir şeye sevindik mi gözlerimizin ta içinden, en içinden gülerdik. Bakkal veresiyesi eski sigara kartlarına yazılırdı. İnsanlar mahalle bakkallarını süpermarketlerle aldatmadığından, o zamanlar ne alırsan al sineye yazılırdı. “Sizin oğlan geçen gün şunu şunu aldı haa abi haberiniz olsun, yok parasında değilim de saklamaya alışmasın diye şey ettim.” diyen esnafın çakallığı da en fazla bu kadardı işte. Şimdiki toptan ve perakende ağlarının kapitalist pazarlama kumpaslarındaki yapay kokular yerine, o bakkallar bisküvi kokardı. Tam bisküvi de değil aslında; öyle kendine has, öyle tarifsiz, öyle değişik bir koku işte. Bugün hala nadiren de olsa küçük bir mahalle bakkalına gidip bu kokuyu duyunca beş yaşımdaki küt saçlı çocukluğum dolaşıyor o bakkalda, görüyorum. Üç kuruşluk bir çikolataya gönül düşürüp annesine nasıl “Anne bunu da alalım mı?” diyeceğinin derdine düşüyor. Her istediğimiz anında olmazdı belki ama şimdiki çocuklardan bin kat daha mutluyduk işte. Babalarımız istediğimiz şeyleri alacaksa bile hususi aynı gün almaz, birkaç gün beklerdi. Hayatta her istediğimizin olamayacağını böyle böyle öğrendik biz. İyi ki de öğrendik. Hem o evlerde yeri doldurulamaz bir de edep vardı sonra. “Babaların yanında öyle oturulmaz! ” diye konuşabilen kalkık anne kaşlarıyla, aşağı inen çocuk bacakları vardı. İmkan azdı da bolluk çoktu sanki. Yaşanılan her duygu iyi ya da kötü, ama illaki boldu. Mesela ben, okula kendi çocuklarının durumunu sormaya gelince bizim öğretmenlere de mutlaka uğrayan, kendi çocukları için nasıl seviniyorsa ya da dertleniyorsa bizim için de aynı şekilde dertlenip sevinen komşu teyzeleri çok özledim. Çocuklarını okula uğurlarken: “Çok çok koydum bak, beslenmenden arkadaşına da ver e mi yavrum, kimsenin gönlünü buruk bırakma. Bitirmeden de gelmeyin!” diyen o güzel yürekli komşu teyzeleri çok özledim. Şimdi yoklar. Şimdi bunların hiçbiri yok. Artık kimsenin kendi çocuğuna tapınmaktan, başka çocukları görecek gözü de yok zaten.
Böyle şeyleri düşündüğümde eski bir anı gibi Zarifoğlu düşüyor ağrılı başıma. Çünkü bir insan boşu boşuna; “Biliyor musunuz ben bu çağdan nefret ettim. Etimle kemiğimle nefret ettim.” demiş olamaz. Öyle değil mi?
Yorumlar