Ensar Olabilmek…

Şükürsüz toplumun şükürsüz evlatları olarak bırakın elimizdekini birileriyle paylaşmayı, hep daha fazlasını istedik. Gözümüz hiç doymadı. Gözümüzün açlığından, bencilliğimizden göremedik gerçek açları; evi olmadığı için sokakta yatanları. Allah fıtrat bakımından hayvanları sokakta, insanları evlerde yaşamaya uygun yaratmışken bugün kimi insanlar çöp karıştırarak yemek bulmaya çalışıyor, bizlerse ‘evcil’ hayvanlarımıza kıyafetler, pahalı mamalar alıyoruz.

Medine Müslümanları merhametle kucaklarken Mekkeli kardeşlerini, evlerini, işlerini paylaşırken, yeri geldiğinde eşlerinden birini boşayıp muhacir kardeşine nikâhlarken; bugün bizler kapılarımızı sıkı sıkıya kapatıp sıcak evlerimizde korumaya alıyoruz kendimizi. “Ama biz daha kendimize bakamıyoruz bir de onlarla mı uğraşacağız?” diyoruz bir altın günü için toplandığımız komşumuzun evinde.

Düşün kardeşim, bir annesin Filistin’de. Eşinin 2 sene önce gözlerinin önünde katledilişi yetmemiş, şimdi de evin zorla elinizden alınıyor. Çocukların korkuyor, ıslak gözleriyle bakıyorlar gözlerinin içine. Ne yapacağız dercesine. Çaresizsin, yorgunsun, sabır diliyorsun. ‘Korkmayın’ diyorsun yavrularına, ‘Elbet kardeşlerimiz gelecek’.

Bir çocuksun Suriye’de. Bombalar patlıyor yanı başında. Küçücük ellerin ne kadar kapatmaya çalışsa da kulaklarını fayda vermiyor. Çığlıklar her yerde. Bütün bunların başınıza neden geldiğini soruyorsun babana, hayallerinin kahramanının gözünden iki damla yaş akıyor. Senden saklamaya çalışsa da sen görüyorsun. Onlara ne yaptığınızı soruyorsun, baban cevap veremiyor soruna. Veremez ki. Zulmün nedeni yoktur çünkü. Baban sana sarılıyor ve bugünlerin geçeceğini,  kardeşlerinizin size yardıma geleceğini söyleyebiliyor sadece.

Koyabildiniz mi kendinizi onların yerine, koyabildik mi? Siz hiç kan kokusu soludunuz mu oksijen yerine. Arkadaşınızın yerde sürüklenerek götürülmesine, babanızın öldürülmesine şahit oldunuz mu, kardeşiniz öldü mü açlıktan, hastalıktan? Hayır, ben bunların hiçbirini yaşamadım. Siz de. İşte onlar şahit oldu, onlar ağladı. Onlar kan soludu, güçsüz kaldı zalimler karşısında. Ve biz kardeşlerim, onların umudu olan Müslüman kardeşleriyiz. Biz onların bekledikleriyiz. Biz asırlar önce muhacir olan Hz. Muhammed’e evini açan insanların sıfatını taşıyoruz üzerimizde. Onlar o zaman mallarıyla ve canlarıyla hizmet etti İslam’a. Bugün bizler onlar sayesinde mallarımızla hizmet edelim. Onlar vesilesiyle cihadımızı nefsimizle yapalım. Bu bizim de imtihanımız. Nasıl görmezden gelebiliriz? O kadar mı köreldi duygularımız, o kadar mı kaybettik maneviyatımızı? Söyleyin duygusuz ne kadar insan olabiliriz ki? İçi maneviyattan yoksun bir bedenin tahta bir kukladan, metal bir makineden ne farkı kalır? Nasıl yetiştiririz bu haldeyken çocuklarımızı? Ne kazanabiliriz ne kazandırabiliriz bu hayatta?

Farkındalık gerek bizlere. Taşın altına elimizi koymamız, açılan yaraları sarmamız, akan gözyaşlarını silmemiz gerek. Sadece Allah rızasını gözetip yardım edebilmeyi öğrenmemiz gerek. Bir çocuğun kahkahasına vesile olabilmemiz, bir annenin hayır duasını alabilmemiz gerek. Samimi olalım kardeşlerim, maddeselliğe düştüğümüz şu zamanda artık manevi duygularımızı uyandırmamız gerek. Mazlumun dini olmaz, bu insanlıkla alakalı. İnsan olabilmeyi öğrenmemiz gerek. Asırlar öncesinden gördük bunu. Biz bunu öğrendik. Biz insan olmayı lafta bırakmayanlardan öğrendik.

Sözün aslı kardeşlerim; insan olabilmek Ensar olabilmekten geçiyor. Allah hepimize Ensar olabilmeyi nasip etsin. Amin…