Eli Öpülesi Televizyon

Ocakta demlenen çayı salona getirdim. Sofraya tam oturacaktım ki, masada eksik olan bir tabak, bir bardak ve çatal bıçağı fark ettim. Hemen mutfağa koştum, aldım getirdim.

Özür dilerim televizyon bey. Ya da yok bey değilsindir, hanımefendisindir muhtemelen. Çünkü çok konuşuyorsun. Hahahaha! Allah’tan duyuyor ama cevap veremiyor. Bozuldu mu acaba? Dur bir iki kanal değiştireyim. Heh bozulmamış. Demek ki üzerine alınmamış. Neyse biz sayın televizyon diyelim en iyisi sana. Sonra bozulursan bana anam babam kızar, cümle âlem sensiz ne yapar?

Allah seni başımızdan eksik etmesin. Ah! Afedersin, duvarımızdan eksik etmesin diyecektim. Biz de seni iyi sahiplendik. Bilmem ki sen evlat mısın yoksa hürmet edilecek bir büyük mü? İyice yerleştiniz bizim eve. Senin şu küçük televizyonların da biri mutfakta, en küçük olanı da kardeşimin odasında. Anam dedi, arkadaş olur canı sıkılınca oğluma. İyi de anlaştılar senin ufaklıkla benim kardeş.

Masada duran boş bardağa babamın gözü takıldı sonra. Dedi; “Kızım ettiğin iş midir, bu bardak da neyin nesidir?”

Dedim; “Baba, o bizim evimizin büyüğüdür. Yemek saatini ona göre kurar, ne ondan yüksek sesle konuşur ne de o konuşurken üstüne laf söyleriz. Evin baş köşesi onundur. Ona sırtımızı bile dönmeyiz, hepimiz koltuklarımızı ona çevirmiş, izleriz. Ayıptır zaten büyüğe sırt dönülmez konuşulurken.”

Gerçi babaannem dönüyor. Sanırım babaannem ondan büyük. Aksi olsaydı, nazlı alettir hemen bozulurdu.

Yaşını bilemem. Kaç gösteriyor anlamıyorum. Ama bayağı bilgili olsa gerek. Bazen annem ve babam televizyona bağırıyor. “Madem öyle buna da cevap verseneee!” diye kızıyor televizyonun içindeki adamlara. Onlar sizi duymuyor anacığım babacığım. Onlar sadece konuşur.

Bu yüzden pek sevmem televizyonları. Hep her şeyi ben bilirim edası… Sanattan spora, siyasetten eğlenceye ne varsa onda var sanki. Bu insanlar bu alete çok yüz vermişler anlaşılan. Anam bile bazen televizyonu kapat da dinlensin diyor.

Dedi babaannem; “Ömrü tükenesice başımı ağrıttı…” Sen de haklısın babaanneciğim, nerede kaldı eski televizyonlar… Ah önceden edep vardı edep. Herkesin evine öyle kalıcı gelmezlerdi. Gelince de çok konuşmazdı. Şimdikiler de oda oda yerleşti içimize. Önceden bir köşede dururlardı. Şimdi öyle mı? Her yeri kaplıyorlar. Kendilerini iyice büyütüp beslettiler. Ev sahibi onlar sanki…

Ah çok üzgünüm, bunların sebebi biziz halbuki!