Duy Sesimi

Bir annenin bağrı yanarken için için söylediği ağıtları,bir evladın ortalığı inleten hıçkırıkları,bir kızın attığı çığlıkları,bir babanın gözyaşlarını gördük! Siz bugünlerde bizi hem yetim hem öksüz bıraktınız.Evet,siz yaptınız! Bu zulme sessiz kalarak bugün bir anneyi daha evlatsız bıraktınız,bir çocuk daha hem öksüz hem yetim kaldı,bir kız daha gelecek hayallerinden vazgeçti ve her şeyi bir kenara bırakarak intiharı seçti,bir baba daha eşinin,evladının ölümüne dayanamayıp gözyaşlarına boğuldu sizin sayenizde!

Bir yardım eli uzatmadınız ise siz de onlar gibi değil misiniz sanki,oturup izleyecek miyiz dünyaca bu zulmü.Göz yumacak mıyız Müslüman kardeşlerimizin ölümüne?! “Elimden bir şey gelmiyor ki…” diyenler, el açıp dua etmeyi de mi bilmiyorlar?! Sosyal medya üzerinde üç beş fotoğraf beğenip ya da birkaç mesajı diğer insanlara gönderenler,ne kadar bilinçliler ne kadar yapıyorlar orada yazanları?

Evet insanlara yayalım,mesajları atalım fakat sen yapmayıp başkalarına atıyorsan ne mantığı var ki yaptığının?! Her yerde çıkıyor zaten.Sen gönderme demiyorum ama yapmak bu kadar zor mu be kardeşim. Kaç kişi kalkıyor mesajlarda yazan hacet namazı ya da teheccüd namazına,uyku daha tatlı değil mi? Uyku kardeşin için,Müslümanlık için,ülken için ve tüm bu zulümlerin durması için kalkıp kılacağın namazdan ve edeceğin duadan daha tatlı illaki(!)

Peki yarın bir gün sormayacak mı Rabbin,demeyecek mi “Ey kulum! Yeryüzündeki küfür semaya ulaşana kadar neredeydin ve bu küfür semaya ulaştığında ne yaptın?” diye. Ne yapacak,ne cevap vereceksin o zaman,nasıl gidereceksin yolun sonundaki vicdan azabını.Kor ateşlerde yanarken mi aklın başına gelecek veya bir sevdiğini açlıktan,işkenceden,zulümden kaybettiğinde mi?Anlamanız için daha ne kadar kayıp vermek gerek?!

Sen!

Ey gafil insan,sen!

Ortadoğu yanıyor!

İnsanlar ölmekte! “Yaradılanı severim,Yaradandan ötürü” sözünü ne çabuk unuttunuz!

Daha kaç kayıp vermeli İslam alemi?

Toprak kan kusuyor,neredesiniz?!

“Sizi Rabbime şikayet edeceğim!” diyen çocuk ahirette yakanıza yapışıp hesap sorunca ne cevap vereceksiniz peki?! Arakan, Filistin, Bangladeş, Pakistan, Keşmir, Doğu Türkistan, Patani, Myanmar, Nepal ve adını bilmediğimiz nice ülke,sesini duymadığımız nice insan!..Hepsi masum,hepsi Müslüman,her şeyden önce insan! Oyunu görmüyor musun,geçer mi sanıyorsun,bir olmadıkça,biz olmadıkça geçer mi?! İslamiyet’i değiştirme,dönüştürme çabaları,üzerimizdeki bu kara bulutlar hepsi bize,Müslümanlığa,kurulan bir kumpas!

Sen Osmanlı torunusun,senin deden gemileri karadan yürüten Fatih Sultan Mehmet,senin deden “Bu edepsizlik!” diyerek bulunduğu yerden Fransa’ya gönderdiği bir mektubuyla Tango denilen dansı bir asır unutturan Kanuni Sultan Süleyman,senin deden kendi yaptığı eşyaları satarak dönemin hacılarına kandil yağı alan,sonrasında ise Mekke’ye demiryolu yaptırarak sessiz olsun Peygamber (sav) rahatsız olmasın diye raylara keçe döşeten II.Abdülhamid, senin deden Mısır Seferi’ne giderken bağ bahçe aralarından geçtiklerinde “Acaba askerim izin almadan bir şey almış mıdır?” diye şüphelenen,almadıklarını öğrendiğinde de Rabbine şükreden, Peygamber (sav) şefaatine nail olan,ordusuyla hiç kimsenin geçemediği çölü geçen Yavuz Sultan Selim!

Şimdi elini vicdanına koy,kapat gözlerini ve sessizliği dinle.Uzaklardan bir yerden kulağına gelecek olan çığlıklar, feryatlar var. Duy onları,duy ve elinden ne geliyorsa (maddi manevi) yapmaya başla. Kardeşlerini yarı yolda bırakma.Haydi kalk ve kardeşlerine bunları yaşatanlar görsün yardımlarını. Bu büyük dirilişi onlar da görsün.Görsünler 623 yıl dört bir yanda hüküm süren Osmanlı’nın torununu! Görsünler kimsenin yaptığının yanına kalmayacağını,kardeşine elinden ne geliyorsa yapabileceğini. Ne demiş Peygamber (sav) “İstemez misin ey Ömer? Dünya onların olsun,ahiret de bizim!”

Hak etmeliyiz oraları, cenneti. Zalimin,zulmün karşısında durmalı, “dilsiz şeytan” olmamalıyız!

Unutma! Yunus Emre’nin şu sözünü unutma! “Olsun be Yaradan yardır… Sanma ki zalimin ettiği kardır… Mazlumun ahı, indirir şahı… Her şeyin bir vakti vardır…”