Düşünüyorum Öyleyse Allah Var

Rabbimizin yazdığı kader sorgulanmaz. O herkesten üstün, bilen ancak merhameti sonsuz olandır. 

Meşhur roman yazarı 'Ölüleri saymazsak şimdi benden güçlü tek kalem yok alemde.' diyordu. 'Hangi kafa benimle boy ölçüşür? Benim dizelerimdeki duygu ve zeka kırıntısına erişme cesaretine kalkışır?' diye söylenip keyifleniyordu. Bir an düşününce yaşadığı hayat da yazdığı hikayeler gibi geçip giden olaylar zincirinin birleşiğiydi ki tek farkla; onun hayatı sadece üzüntü, ızdırap, acıdan ibaretti. 

Her canlı dünyaya bir amaç için gelir ve farklı sınavlar verir. Allah tüm kullarını eşit sever ve gözetir. Hiçbirini yalnız bırakmaz. 

Yazarın gülüşü birden soldu, bakışı durağanlaştı. Madem ki yaratıcı vardı, peki neden onlara sadece acı ve ızdırap sunmuştu? Kimi sefa ile geçen hayatlarla, salt göz yaşıyla geçen canlar nasıl bir tutulmazdı? Allah iyi insanlara neden kötü bir hayat verir? 

Mutlak adalet, her davranış yerini ve karşılığını bulur. Dünya sadece iyi insanlar ve kötü insanlar olarak ikiye ayrılır. 

Ben diyordu, şu aciz insan olan ben bile kitaplarımda mutlaka iyi insanlara iyi ve kötülere fazlasıyla kötü davranırım. Peh yani koskoca evrenin yaratıcısı nasıl böyle biri olabilir? Dünya ikiye ayrılır; Cenneti yaşayanlar ve cehenneminde yananlar.

Ruhun açlığı ancak Allah'a yakın olarak giderilir. 

Kalbi sızlar gibi oldu. Kalkıp camı açtı uzunca nefes aldı, bomboş dışarıyı seyretti. Böyle biri olmak onun isteği miydi yoksa hayat mı buna itmişti? Sadece kızgındı ama kime neye bilmiyordu. İçine düştüğü dipsiz kuyularda sesini duyuramamış, suyunda üşümüş, nefessiz, kimsesiz kalmış ama kimse yanında olmamıştı.

Ahiret herkes için son duraktır. 

Masaya sertçe vurup yeter dedi. Öleceğim güne kadar bencilce yaşayacağım ve herkesin kıskançlık duyacağı ürünler ortaya koyacağım. Neden bu kadar derin düşünüyorum ki? Nasıl meydana geldik umursamıyorum veya dünyanın son günü ben öldükten sonra ise bana ne? 

Yaratıcı kelamı herkesten yücedir. İnsan da canlıların en yücesi olsa da en aşağılık da olmayı başarabilir. Kayıp ruhun mutluluğu ve tek doğru yolu imandan geçer. 

Tekrar yerine kuruldu, yaslandı ve kaşları çatıldı. Kalemimden ötesi yok, en iyisi benim dedi. Az önceki gururunun yerini burukluk alsa da hala kendini kusursuz bir insan adediyordu. Pencereden gelen rüzgar yüzünü okşarken o hala eski günlerde kalakalmıştı. Her şeye sahipti peki şimdi ne eksikti de mutlu değildi?