Düşünmekten Çok Düşlemek

“Bütün yaptığım hayal kurmak. Varoluşumun anlamı sadece bu olmuştur. Kendimle ilgili önemsediğim tek şey içsel yaşantımdır. İç dünyama pencereyi açıp seyrederken kendimi kaybettiğimde en büyük üzüntülerim yok oldu. Asla bir hayalperestten başka bir şey olmaya çalışmadım. Gidip hayatımı yaşamamı söyleyen insanları asla önemsemedim. Daima benden uzak olan şeylere ve olamadıklarıma ait oldum. Benim olmayan her şey daima şiirsel göründü. Hep sevdiğim tek şey saf hiçlikti.”

Fernando Pessoa, Hiçbir Şey İstememenin Mutluluğu

Çok sonradan tanıştığım ama kendimi bulduğum bir kesittir. Hayal kurmak, göremediğimiz ve dokunamadığımız, ancak istediğimiz bir şekilde yaratabileceğimiz bir dünyayı düşlemektir. Hayal kurarak büyümek, hatta dönem dönem gerçeklikten çok onların içinde yaşamak. Çok minnettarım hayallerime beni olduğumdan daha güçlü büyüttükleri için. Büyüttüler diyorum ama büyüyünce bitmedi hayallerim. Yaşı olmaz düşlemenin. Kurmamda da, kurduklarımı kaleme dökmemde de ve sizlerle bunları paylaşmamda da en büyük etki hayallerimindir. İnsan düşünerek büyümeli ve büyütmeli kendisinden sonra gelenleri. Çok yanlış algılar geliştirmiş ve yerleştirmişiz dünyamıza. Hayali olanlara deli gözüyle bakmışız. Hayal kurmak değil, kurmamaktır delilik olan. Ama yıkılmayan düşünce kalıpları var. Bu yüzdendir ki ben bile deliymiş gibi bakarım kendime, özellikle kendi kendime konuşmaya başladığımda. Hatırlıyorum bundan yıllar önce bir öğretmenim hayal gücümün çok geniş olduğunu söylemişti, yanlış anlamayın sevinçle değil hüzün duygusu içinde söylüyor bunu. O zamanlar çok sorgulamıştım kendimi yanlış mı yapıyorum diye. Oysa ki o yaşta kendime bu soruyu sorabilmem bile dünyamın genişliğindenmiş. Böyle böyle, bu önyargılarla kaç düş ölmüştür acaba? Şimdi ise düşlemeyi bırakın düşünemeyen bir dünyanın içine düştük. Tutkudan çok uzak insanlar olduk, inanmayı, inançlara tutunmayı unuttuk. İnanmak, inanç, düşlemek, uzak olanı içinde hissedebilmek, gözle değil gönülden görmek. Düşlesenize; bir dünyanız var, kapılarını siz açıyorsunuz, istediklerinizi alıyorsunuz, huzursuzlukları kapının dışında bırakıyorsunuz. İstediğiniz an kaçıyorsunuz oraya. Sevdiğiniz sesler, dünyanın en güzel lezzetleri, içinize çekmekten en çok hoşlandığınız kokular. Gerçeklikten çok daha büyük bir dünya.

Bazen düşünüyorum da bence insanlar korkuyor, iyi olana yaklaşmaktan. Yargılanma korkusu var bizde. İnandığımız şeyleri konuşamama, koruyamama. İnsan niye var olmuş? Niye ona böylesine büyük bir sıfat verilmiş? İnsan doğmak, insan-ı kâmil olabilecek özelliklere sahip doğmak. Ama büyüyüp hepsini kaybetmek, yanlış yolları seçmek hatta yanlış yolları seçtiğini görüp o bataklığın içinden çıkamamak. Ve insan olarak doğduğu halde insan olarak ölememek. Tövbe kapısı son ana kadar açıkken tövbe edememek, kibrinden dönememek. Çok biliyoruz, çok konuşuyoruz. İnsanoğlunun aklı her şeye eriyor gibi düşünüyoruz. Ama öyle sorular var ki sorulsa en büyük bilim adamları ağızlarını oynatamaz. Hayal dünyasına çok uzağız ama asıl gerçekliğe de daha ulaşamamışız. Her gün bir bilgi daha öğreniyor insan sonra bildiği ile övünmeye başlıyor. Farkında değil ki her öğrendiği bilgi, aslında ne kadar bilmediğinin kanıtı. Bilmiyoruz, bilmeye yaklaşmıyoruz. Bize verileni yeterince kullanmıyor, insan oluşumuzu ziyan edip gidiyoruz. Ve hepimiz sonunda toprağa dönüyoruz. O zaman anlıyoruz; olay bu dünyada elbisemiz olan bedenimizde değil, ruhumuzda imiş.

İnsan, aklını vicdanından üstün tutmamalı. Gönlüne bakmalı ve öyle hareket etmeli. Düşünmeyi geri planda bırakmayı bilmeli. Aklın ve bilimin tarif edemeyeceği şeyler olduğunu kabul etmeli insan. Ama ne olursa olsun insan inanmalı, inanmak için geldi bu dünyaya. Belki bizim gibi yaradana inanmalı, büyük ve kutsal kitapları okumalı. İçinden gelen o değilse bir şey bulmalı. Hem akla yatmalı, hem gönlüne hitap etmeli. Düşlerinde bile olsa tutunacak bir dal bulmalı.