Öykü

Dönüm Noktası

  • 5 dk okuma süresi
  • -
  • 19
Dönüm Noktası

“Selim! Oğlum yarın yeni ürünler gelecek. Erkenden gel de dükkanı aç! Mert ile birlikte içeri taşıyın. Ben geldiğimde sayımlar bitmiş olsun, her şey raflarda yerini alsın. Şimdi acilen çakmam gerek, sen kapatırsın.” 

“Tamam Nedim amca, hallederim.”

Bugün yeni gelen kitaplar içinde dikkatimi çeken bir kitabı okumak için Nedim amcadan satın almak istemiştim. Aylık ücretimden kesmesini rica etmiştim. “Hediyem olsun” diyerek babacan tavrını ortaya koymuştu. Bu kitabı okumak için sabırsızlanıyordum. İşlerimi çabucak bitirip yürümeye başladım. Kasabanın en işlek caddesinden ayrılan tenha bir sokağın sonunda bulunuyordu Nedim amcanın kitap mağazası.  

Sonbaharın soluğu iyiden iyiye hissedilmeye başlanmıştı. Akşamları epey soğuk oluyordu. Kaldırımın kenarına çınar ve akasya ağaçları sıralanmıştı. Sokakta yavaş yavaş yürüyordum. Derin düşünceler içindeydim, nefesim akşamın soğuğunda kaybolup giderken caddeye gelmiş ve yaklaşık bir km ilerideki parka yönelmiştim. Derin düşünceler dedim... Bu işler bana göre değildi. Çok zamanımı alıyor, yazmaya ve ders çalışmaya vakit bırakmıyordu. 

Bir yandan da mecburdum. Anneme destek olmam gerekirdi. Onu fazla yormak istemiyordum. Zaten çok yoruluyordu. Okumam için geceyi gündüze katıp tütün fabrikasında çalışıyordu. Amcamın bitmek bilmeyen ihtirasları yüzünden tüm mallara haciz konmuş, onca borçla kalakalmıştık bir anda.

Caddenin sesi azalmaya başlamıştı. Yorgun olmama rağmen deniz kenarındaki parka varıp dalga sesleri eşliğinde kitabımı okumak, okurken de o eşsiz ortamda huzur bulmak için değerdi.

Sahil boyunca uzanan park, yoğun akşamlarından birini yaşıyordu. Soğuğa rağmen oturacak yer yoktu. Hafta sonu olduğundan aileler parka akın etmişti. Kuruyemiş ve meşrubatlarıyla kendi kendilerine eğleniyorlardı. 

Aslında bu kalabalık en sevdiğim şeylerden birine ortam hazırlamış gibiydi. Park, kısa bir yürüyüş yolunun sonunda kumsala bağlanıyordu. On beş dakika yürüdükten sonra kumsala vardım. Ayakkabılarımı çıkartıp elime aldım, yürüdüm ve yürüdüm incecik kum taneleri üzerinde... Deniz kokusu, yakamoz ve kıyıya vuran köpüklü zarif dalgalar... Kumsal bitmişti, ayakkabılarımı giymeye çalışıyordum ki hıçkırarak ağlayan birinin sesini duydum. Ortalık pek aydınlık olmadığı için gayr-i ihtiyari olarak çekindim. Biraz uzaklaşıp parka çıktım, neyse ki az evvel dolu olan banklar bazıları boşalmıştı. Kitabımı çıkardım, park lambasının zayıf ışığı altında okumaya başladım. Yedinci sayfadaki bir cümleye dolandı dilim. ”İnanıyorsan başaracaksın, hayallerinin peşinden koşacaksın, tabanlarından kan sızsa bile vazgeçmeyeceksin!”

Ahh! Nasıl yapabilirdim bu kadar çıkmazın içindeyken. Üstelik babama söz vermiştim, okuyup hekim olacaktım. “Elbet bir gün...” dedim.  

Ortalık iyice ıssızlaşmıştı, kitabım da ilerliyordu fakat bir yandan da aklım o ağlama sesindeydi. “Yardımcı olmam gerekiyordu belki de.” diye mırıldandım.

Bu düşüncelere dalıp gitmiştim ki arkamdan gelen ayak sesini işittim. Ses giderek yükseliyordu. Dönüp baktığımda oldukça yaklaştığını gördüm. Kırk kırk beş yaşlarında bir adamdı. Yanımdan geçerken selam verir gibi bir hareket yapmıştı. Dikkatim dağılmış, biraz da endişelenmiştim. Hâli vakti yerinde bir adama benziyordu, öyle ayyaş tiplerden değildi. Beyaz gömleğin üzerine taktığı mavi kravatı gözüme takıldı. Az ilerdeki çam ağacının dibine oturup mırıldanmaya başladı. İçimden bir ses yanına gitmemi söylüyordu. Kimseye de güvenilmezdi bu devirde. Yine de kalktım, yanına doğru yürümeye başladım. Bir yandan da saate baktım, epeyce geç olmuştu. Annemin eve gelip yemeğe bekliyor olduğunu anımsadım. Adam, hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Az önce ağlayan da bu adamdı o zaman. Yanına yaklaşarak elimi omuzuna koydum.

“Hayırdır abi, nedir sizi bu kadar üzen olay?” diye merakla sordum. 

Başını kaldırıp baktı. Elinin tersiyle gözlerini siliyor âdeta gözyaşlarını saklamaya çalışıyordu.

“Yok bir şey...” deyip önüne baktı.

Bir derdi vardı. Elimden ne gelebilirdi bilmiyorum ama bu adamı burada böyle bırakmak içimden gelmiyordu.

Belki...

“Belki bir sürümlük merhem olurum.” diye geçirdim içimden.

Olabilirdim.

Bu kez kolunu kavrayıp “Abi gel şu banka otur, canını sıkma bu kadar.” Deyince güçlükle ayağa kalktı.

Koluna girip banka oturttum. Derdini anlatmak istemiyordu...

“Bakın abi, derdini anlatmayan dermanını bulamaz. Belki bir faydam dokunur. Belki derdinize derman olabilmem için karşıma çıktınız. Ben hemen hemen her akşam buralardayım, böyle bir durum ile karşılaşmadım. Hadi anlatın, hadi!”

Başını kaldırıp derin bir of çekti.

“Adım Serdar, Akkaya yolu üzerinde bir restoran işletiyorum.”

“Ben de Selim, memnun oldum Serdar Abi.”

“Dünyada güveneceğim kimse kalmamış arkadaşım. İki yıl önce iyi günde kötü günde, darlıkta, bollukta yanındayım diye söz veren eşim işimi kaybetmeme sebep oldu. Kardeşi ile bir olup bana oyun oynadı. Hemen boşandım. Elimde kalan para ile küçük bir restoran açmak istedim fakat yeterli değildi. Birkaç gün sonra devren satılık bir restoran bulup orayı satın aldım. Yol üstü bir yer değildi fakat doğa ile iç içeydi. Daimi müşterileri vardı. Bir süre sonra o müşteriler de eksildi. Günden güne zarar etmeye başladım. Çalışanların ücretini zar zor denkleştirebiliyordum. Meğer devreden kişi müşterileri kendine çekmiş. Daha işlek bir yerde büyük çaplı bir restoran açmış. Geçen ay köyümde küçük bir arsam vardı, orayı sattım. Maalesef o da eridi. Çalışanların bazılarına ücretini veremedim. Hepsi gariban, çoluk çocuk sahibi. Eski sahibine gittim bu akşam, bir miktar borç istedim. Faiz ve senet karşılığında veririm dedi. Kabul etmedim ve soluğu burada aldım. Bu sıkıntının ağırlığı ile ağladım. “

Bunun halledilebilecek bir mesele olduğunu, canını sıkmamasını söyledim. Nedim amcayı bulup meseleyi ona anlatmalıydım. Yapabileceğim tek şey buydu. Yardımsever insandı. İlla ki bir çaresini bulurdu. Çok geç olmadan Nedim amcanın evine gitmeliydim. Çok da uzak sayılmazdı evi.

“Serdar Abi, size ulaşabileceğim bir numara verir misiniz? Sabah ararım sizi. Hava bayağı soğudu. Sabah ola hayrola.”

Uzattığı kartviziti cebime attım.

Hızlı adımlarla Nedim amcanın evine doğru ilerledim, merdivenleri bir solukta çıktım. Bahçedeki köpeğin sesini duyan Nedim amca kapıya çıktı. Kendisine seslendim.

“Nedim amca! Benim. Selim. “

“Hayrola Selim, bu ne hâl? Kötü bir şey mi oldu? Gel hele içeri. “

Her şeyi tek tek anlattım. Yüzüme tebessümle baktı.

“Sabah olsun, bakarız çaresine.“ demesi çok mutlu etmişti beni.

Vakit iyice ilerlemişti. Bahçe kapısına kadar yolcu edeceğini sanmıştım. “Araca bin hadi.” diye seslendi. “Zahmet etmeyin...” desem kaşlarını çatacaktı. Huyunu iyi bilirim

Dünyanın en mutlu insanı olarak dönmüştüm eve...  

Yıllar sonra “Hayatın nasıl değişti?” sorusunu hep o bankı tarif ederek cevaplıyorum. Derdini dinlediğim Serdar abi ile o günden sonra ara ara görüştük. Kitapçı Nedim amcanın verdiği nasihatler Serdar abiyi bir çıkmazdan kurtarmıştı. Nedim amcaya ne olup bittiğini bir kez sorabildim. “İyilik yapılmış bitmiştir. Reklamı olmaz, ne yapıldığı söylenmez. Hem sevabı azalır hem de ömrünün bereketi kalmaz.” dedikten sonra daha sormadım. 

 

* * *

 

Hastane bugün başıma yıkıldı. Ameliyatına girdiğim Serdar bi hastalığına yenik düştü. Okumama verdiği destek için ona minnettarım 

Herkesin hayatında dönüm noktaları vardır. Kimi bu anları korkusu yüzünden elinden kaçırır, kimi de cesaretiyle o anların birinden zaferle çıkar...

 

 

Etiketler
Öykü Kitap restoran iyilik hayat Mutluluk dönüm noktası Nimet Merhamet Dostluk Vefa doktor

Yazar Hakkında

Muhammed Balaban

45 yaşındayım. Zonguldak doğumluyum. Bir devlet kurumunda Sağlık çalışanıyım . Şiir, öykü ve deneme yazıyorum.

Yorumlar

  • 19 Yorum
Ziyaretçi olarak yorum yapıyorsun, dilersen Giriş yap