Dedi desinler bir Eses
- Esra İlbay Oral
- 21 Ağu 2016 - 02:17
- 4 dk okuma süresi
- -
- 0
A dostlar…
Yırtık gömlekle gezen bir adam görsek elimiz cebimize gitmiyor. ‘gel kardeşim bir sıcak çorba ısmarlayayım sana’ diyemiyoruz üstü başı eli yüzü kirli bir teyzeye. Tutup da kolundan şehrin en iyi sayılacak lokantasına götüremiyoruz. Saçı başı dağınık birbirine geçmiş telleri, üst üste giydiği rengarenk eski ve yırtık hırkalar, annesinin yanında çöp toplayan kızı bir kere de biz durdurup da “Sana bir mont alalım gel” diyebildik mi? Gözlerimizin gördüğü bunca insana güvensizliğimiz neden peki, gerçek muhtaç sahibinin yerini, bu işten para kazanan uyanık oyuncular aldı diye mi? Ya da artık görünüş insan ihtiyaçlarına yardımcı olmanın önüne mi geçmiştir. Ne oldu da sorumsuz kaldık, aç ve üşüyen elleri varken bir yetimin sıcacık yataklar dar gelmiyor, Peygamberimiz (sav) bile sert bir hasır üstünde ömür eskitmişken bizim sırtlara fazlaca lüks değil mi portatif yataklar…
Sakallı görsek IŞID militanı sanıyoruz biz a dostlar…Topluluk çok oldu mu bir yerde her an bir bomba patlar mı beklentisi sarmış insanları… Etrafımızı da ki Suriye’li mültecilere bakışımızı kendi kendimize bir ölçüp tartalım. Biz birer kuluz, Allah’ın (cc) gönderdiği, sorumluluğunu dağ bile kaldıramayan İnsan’ız biz. Allah (cc) ona senin memleketinde, senin şehrinde, evinin yanındaki markette, bir adet ekmeği rızk yazdı diye, nerden geliyor bu özgüven de o kalem sahibinin rızk yazdığı kulunu beğenmiyorsun. Kimsin sen? Diyebilir miyiz? Ne oldum değil ne olacağım diyebilen insanlardık biz… Ne oldu?
Ah dostlar,Allah (cc) dostlarına olan güvenimizi de çaldılar. İmanımıza doğru sokulan bu zalim eller, cehenneme elleri boş gitmemek için her şeyi mübah görmektedirler. Şeytana açık bir dostluk içinde bulunmaktadırlar. “İSTANBUL’UN GEÇİLMEZ DENİLEN SURLARINI GEÇTİK DE ŞU İKİ ADIMLIK EŞİĞİ GEÇEMEDİK LALA’’ diyen Fatih Sultan Mehmed Han cennet mekan torunlarıyız lakin geçmeye tenezzül etmek söyle dursun eşiği tükürmeyi ar sayar hale geldik. Oysa vardı bu devrin de bir müceddidi. Açık iken gözler biz uyur olduk.’ Beni kır Edebali’yi kırma’ diyen baba Osman Gazi’yi unutup, dizilerin Süleyman’ı, Ahmet’i, Mehmed’i ecdat ettik kendimize. Malum 21.yy. zihniyetine bunlar daha uygundu. Ne oldu dostlar ne oldu..
A dostlar…Kulaklığı taktık, elimize de aldık android telefonları otobüslerde bile evlilik programlarını izlerken,3 çocuğu ile boşanmak isteyen karısını mı öldürüyordu bir eş, bir baba… Abisi sokak ortasında öldürüverdi iki kadını.. İşten güçten fırsat bulamadık kapitalist sistem madurları olarak, peki biz başımızı bile kaldıramazken kardeşimiz, evlatlarımız çokta düzene adapte olmadı mı? Ne dersiniz? Neden bu kadar çok madde bağımlısı artışı var… Ya da analar babalar evlatlarını neden zaptemez durumdalar. Şu zaman da mümkün ki evlatlar da ana babayı zapdemiyor. Her beden kendi nefsiyle yaşıyor, yaşayacak, ölecek elbette. Lakin bunca yükü üstüne alan insan sadece kendi nefsi üzerine midir? Yok mudur ana, baba, evlat, akraba, kardeş hakkı?
Aile olmanın genetiği bozduk biz a dostlar…Evimizin dışında kalan alanlar için söylenecek, dert yanacak çok mevzumuz var. Ancak toplumun en küçük birimi sayılan aileyi hiç yerine harcıyoruz.Bireyselleşmenin özünü; geçmeyen ergenlik olarak algılayan bendeniz, anlamıyorum kadınlardaki bu özgür olma düşüncesini. Allah (cc) kadını erkeğe bağlı yaratmış. Önce baba vasıtasıyla daha sonra eş vasıtası ile vermiş rızkını. Emanet etmiş kadını erkeğe, Peygamberim (s) bile veda hutbesinin sonunda tekrar etmiş “kadınlar sizin emanetinizdir” diye. Bunları kadın erkeğin ayağı altında ezilsin diye değil, değerli bir mücevher gibi gördüğünden, toplumun en önemli unsuru ailenin en temel taşı olduğu için kıymet vermiş de korumak istemiştir. Kocaya itaati emretmiştir. Huzurlu olasınız diye. İtaat aslında emri verenedir. Doyumsuzca her şeyin sahibi olmaya gerek yok. Bilen bilir. Huzurlu bir yuvan varsa bide sağlığın, dünyanın en zengini sensin…Tabi emanete hıyaneti marifet sayan erkeklere de diyecek çok sözüm var. Hani şu nefsani arzularına bir kadından daha düşkün olanlara. Masum yavrularının gözlerindeki baba ışığını unutup da haram gözlerden sevgi umanlara. Ailesi için emek vermiş dürüst ve doğru yaşayan kadınları aldatan eğri çizgilere…İnsan önce kalbini ve midesini temiz tutmalı dostlar. Kalbi Rabbin sevgisini koyarak en başta ve onun sevgisi için dünyayı yarattığı Rasûlullah’ı, 40 kapısını da kırarak değil, hakkı ile severek insanları kucak açabilmek dünyaya… Kalbi temiz tutmak eskitmeden duyguları güzel zanda bulunarak Allah için yaşamak… Mide ise, haram lokma görmeyecek dostlar. Haram lokma bedenen ve ruhen insanın kendini bırakarak dünya gafletine hakikaten uzaklaşma arayışları içerisine girmesi demek.Ailelerimizi mahveden bu sevgisizlik ve haram hesaplar… Televizyonda bize normalleştirilen hayatlarda kendimizi arar olduk. Oysa eskilerin gerçek şahidi yaşlılarımızı dinleyerek bu günlerin kıymetini bilmek, ders çıkararak daha düz bir çizgide yaşamak zor geliyor. Gelmesin. Yaşadığımız şeyleri daha önce yaşamış ve tecrübe etmiş kişiler bulunuyor hepimizin etrafında. Öğüt veren söz sahipleri de mevcut.. Herkesi değil elbet, ama küpe edilmesi gereken söz var ise o kulak delidir.
Unutmayın!Bir şeyi yapmak zor geliyor ise nefsini rahmet vardır. Her doğru iş içinde ihlaslı bir niyet taşır. En önemlisi o niyeti sabit tutabilmek..Her birey önce kendini, daha sonra da dahil olduğu ilk çember ailesini düzgün ve düzenli tutmaya çalışır ise, topluma bakışımız daha bir açık renk alacak. Bize verilmiş ve kazanmamızı bekleyen nice değerleri korumak ve itina ile kullanmak bizden sonraki nesillere aktarmak demirbaş kurallarımızdan olmalı.
Dedi desinler bir Eses..Vesselâm..
Etiketler
Yazar Hakkında
Esra İlbay Oral
Ramazanın ilk günü dünyaya gelmiş babasının son kızı.. Nefes aldığı sürece talebedir. Öğrenmek talebidir. Gelecekteki günlerini, yaşamadığı yıllarını, tatmadığı yiyecekleri beklerken de çok meraklıdır. O yüzden hayatı tek düze yaşamaz. Her şeyden bir parça barındırır.
Yorumlar