Edebiyat

Dava Meclisinde Bir Gül Rayihası

  • 1 dk okuma süresi
  • -
  • 0
Dava Meclisinde Bir Gül Rayihası

Oysa seni unutmak hayatı hiçe saymaktı. Oysa sen varken vicdan mukayesesi bütün alemi cennete çevirecekti. Bir bilinmeyen haldeyim, haldeyiz. Dünya dönüyor her yerde aynı düzeyde; ama hayat durmuş çok yerde. Oysa elini uzatması yeterliydi. Gül bahçesi kapısına varması içindi bunlar. Bilseydi ki bahara yelken açacak, üşengeçliğini kirli bir gömlek gibi üzerinden sıyırıp sarp kayalıklara atacaktı.

Yeniden ‘merhaba’ deme zamanı gelmişti…

Uzakta değildi, aslında sen onu uzakta sanıyorsun.

Ey Dost!
Haydi ver elini! Süzül güzellikler aleminden içeri…

Ey Can!
Sen dilersen, yoklukta erdiğin güzelliklerin hikmetine erdirecektin beni. Ben dilersem, nurlar içinde yüzdürecektin yüreğimi…

Ey Can! Bilesin ki verdiğim sözden dönmüş değilim. Gaflet uykusundan uyanamadım ve ne yazık henüz acziyetin nefs süzgecinden geçemedim.
Oysa seninle olmak zifiri karanlıkta Ay gibi doğmaktır. Senin yolunda olmak, yaşamaktır yıldız yıldız çoğalan göklerinde aşkın… Sevgini doldurmaktır kara taş misali kalbime. Ve mutluluk denizinde kulaç atmaktır, ilminin ışıltısıyla ışıldamak…

Seninle olmak, yaşamaktır kederden ırak…

Ey Can!
Seni karalayanlara da kucak açmaktır sen olmak… Sen olmak, tüm kâinatı sarıp sarmalayan İblise meydan okumaktır ve kandil kandil aydınlatmak geceyi. Sensizlik çukuruna göz attığımızda, hüzün ve yokluk sarar benliğimizi…

Gel ey Can!
Gel de uzaklardan baktırma utangaç yüreğimizi. Başımız öne eğik, gönlümüz muhabbet sofrasının önünde ezik…

Esen rüzgardan seni isterim, yıldızları şahit tutarım hissiyatıma. Sensizlik çukuruna göz atınca, yüreğimiz kayboluyor fırtınalarda.

Oysa sen varsın. Senin için yaratıldı ve seninle hayat buldu Kainat. “Olmasaydın, olmazdık” dedik. Sen varsın diye, çiçekler açmada bu vadilerde, gönül bahçemizde. Sen varsın diye, dallara tüneyen kurtçuklara rağmen, yapraklarımız yeşillenmede.

Ey Can!
Bırakma bizi sensiz. Sen yoksan, susuz bir çöl bizim yüreğimiz!

Ey dost,
Can ile buluşmak ve buluşturmak olmalı tek derdimiz. Dost, can ile anlam bulur, bunu ikimiz de iyi biliriz.

Haydi sen de ver elini, süzül güzellikler aleminden içeri!

Etiketler
Efendi Dergi Mektup Dava Dost gül reşhaikalem reşha nur akboz

Yazar Hakkında

Nur Akboz

Belki de hiç anlatamayacağım öldüğümüzü. Adına 'yaşamak' denen bir serüvenin içinde baharı beklerken bile, Güze sevdalı bir ölümle yürüdüğümüzü..

Yorumlar

  • 0 Yorum
Ziyaretçi olarak yorum yapıyorsun, dilersen Giriş yap