"Cool" Olma "Kul" Ol!

”Şu karşı, küçük dağlar…” dedi Aleda. ”Ben yaratsa idim daha güzel ve heybetli yapardım. Başından kar, koynundan güneş eksik olmazdı.” Ocaktaki suyun taşma sesiyle irkildi. Kahvaltısını yaptıktan sonra birkaç arkadaşını aradı buluşmak için. Olumlu cevap alamadığından alışveriş işini başka zamana erteledi. Her hafta sonu olduğu gibi TV karşısında elinde patlamış mısırla yerini aldı. ”Zaten mükemmeller zirvede daima yalnızdır.” diye düşünerek kanalları zaplamaya başladı.

Aleda’nın düşüncelerini hiç  garipsemedim. Hatta ona hak verenler bile vardır aranızda. Oysa ki Allah, bize ”Heva ve hevesini tanrı edinen kimseyi bana karşı savunacak mısınız?’‘ buyuruyor Furkan suresinde. Savunduğumuz gerçekten o kişi mi, yoksa kendimize yol mu yapıyoruz? Bizim egomuza saygı duysunlar diye mi? Yoksa gerçekten o kişiye mi saygı duyuyoruz? Evet mi? Peki o halde. Kendisini övmeye başlayınca sıkılmadan dinlediğiniz kaç insan var çevrenizde? Üç mü, beş mi? Menfaat için değil ama. Parası ya da popülerliği için yapmayacaksınız. Sırf o olduğu için dinler misiniz? Hayır, değil mi? Utanmana gerek yok. Hepimiz böyleyiz.

Evet en şerefli varlığız. Herkes kendi dünyasının başrol oyuncusu. Sanat icra ediyoruz yaşayarak. Ancak bu sanatçı kaprisleri ölümlü olan bizlere çok fazla değil mi? Bu şımarık tavırlarla yeri mi delebilirsin, yoksa dağlarla boy mu ölçüşebilirsin ?

Vazgeçilmez değilsiniz. Bunu önceden canınız ciğerinizken şimdi hayatınızda olmayan insanlar öğretmiş olmalı size. Tüm gözler sizin üzerinizde değil. Herkes aynada kendi aksini izlemekle meşgul. Kimse sizi taparcasına sevmiyor. Herkes kendisinin tanrısı olmuş. Sokakta yürürken kasılarak yürümene gerek yok. Parmakla gösterilmiyorsun.

Başkalarına olduğu gibi kendimize karşı da saygılı olmalıyız. Fikirlerimize, kişiliğimize ve fiziksel görünüşümüze değer vermeliyiz. Ancak bunu biz çok yanlış anlamışız. Öz saygı, kişinin insan olma bilincinde olması ve buna göre yaşamasıdır. Ego ise kişinin, başının göğe değmeyeceğini bile bile havalanmasıdır. Havalanmak kişinin kendini tepede görmesi, diğer insanları belki de hiç görmek istememesidir. Kur’an-ı Kerim’de ”Küçümseyerek surat asıp insanlardan yüz çevirme ve yeryüzünde böbürlenerek yürüme!” diye sertçe uyarıyor bizi Allah. Nisyan ile malul olan bizler ise ilk günahın kibir olduğunu bir kez daha unutuyoruz.

Öz saygı olacak. Başkalarını hor görerek, kendimizi vazgeçilmez ve mükemmel zannederek değil. Dünyanın uydusu  değiliz. Kuşların bile, tepemizden uçtukları halde başları göğe ermezken yeryüzünde dolaşan insanoğlunun dağlara taş çıkaran egosu insanı hayrette bırakıyor.

Sahi biz topraktık. Ne ara tanrı olduk ?