Çekilen Sancı Varsa Beklenilen Gün de Var

Isınıyor dünya;  bir şeyler oluyor bir hareketlilik, bir telaş, bir saldırganlık, bir hücum hali… Zulüm, yükseliyor işaretlenmiş coğrafyalar üzerinden ve tüm gücünü son gücüymüş gibi kullanıyor sanki.

İstanbul, kadim şehir. Düşmanlar görmüş, düşmanlar gömmüş şehir. İstanbul, hem umut veriyor hem endişe veriyor gibi. Hem bir düğüm hem de bir çözülüş noktası gibi. Endişe edenlerle umut bağlayanların çarpışma noktası gibi.

Sanki bir güneş, üzerine yığılmış karanlık perdeleri yırtmaya çabalıyor,  sanki uzunca bir fetretin ortasında kalmış hakikat sesini biriktirmiş de bunca sene, bütün gücüyle haykırmaya hazırlanıyor. Sanki bunca kan, gözyaşı, bunca sefalet, bunca zulüm; zalimlerin kendi elleriyle kazanlarına odun taşıyışı ,körükleyişi, alevlerini harlayışı gibi. Sanki bunca boğulmuşluk, dipten ışığa yükselişte maruz kalınan basınç gibi. Bunca kafa karışıklığı yanlış birleştirilmiş parçalarımızı doğrultma çabamızdanmış gibi.Sanki bunca yüksek ses,  kendisinden çalınanların iadesi için artık sabrının kalmadığını duyurmak istiyormuş gibi. Sanki bir güneş, üzerine yığılmış içi karanlık perdelerin aldatıcı renklerini soldurmaya ve yeniden ve son kez ve bir daha batmamacasına doğmaya çabalıyormuş gibi. Sanki dünya artık inkarı tüketmişte imanın nurunu ve huzurunu bekliyormuş gibi. Sanki bu nuru gölge etmeye vazifeli perdeli eller artık yaşlanmış ve takatsizleşmiş gibi.Sanki yılların suskunluğunu, dağıtılmışlığını, uykusunu bitirecek bir doğumun sancıları yaşanıyormuş gibi.

Zor olacak, zorlayacak belli ki. Gelmiş olanlar gösteriyor bunu. Gördüklerimiz gösteriyor. Gelmekte olan zorlayacak bizleri belli. Ama biz de kolay mıyız ki? Lokma mıyız ki ? Gördüklerimiz var da gösterdiklerimiz  yok mu? Bir Temmuz ortası yedi düvele haykırmışlığımız yok mu? Çanakkale’de öğrettiklerimizin altını bir Temmuz gecesi çizmişliğimiz yok mu? Umut etmeye hakkımız yok mu? Endişe etmeye sebepleri yok mu?

Var elbet.

Görülecek güzel günlerimiz var. Sırf o günler hatırına çektiklerimiz var. Çekeceklerimiz var. Yiteceğiz ancak yeteceklerimiz de var. Sancısız doğan güneş görmedi hiç bu topraklar en büyüğü gelecek sancıların çekeceğiz belli, sonunda doğan güneşi seyretmek de var.

İnşallah! Allah var, umut var…

”Şüphesiz ki Allah’ın planı tüm planların üzerindedir. Şüphesiz ki Allah plan kuranların en hayırlısıdır”… Biliyor, iman ediyor, dua ediyor, sabrediyorz….