Edebiyat Şiir

Bulantı

  • 1 dk okuma süresi
  • -
  • 0
Bulantı

Ve yıllar süren bulantının ardından

Kusma isteğini bastıramıyor,

İlk bulduğun yere atıyorsun

Midenin kaldıramadığı, biriktirdiğin ne varsa.

Çoğu senin bin bir emeğinle yetişmiş,

Bazısı yurdundan göçüp de gelmiş,

Sense hepsini çiğnemiş, ama sindirememişsin.

Koyverip kendini, engellemeyip,

Çıkarıyorsun ruhuna nüfuz etmişleri.

Kolay olmuyor, çabalıyorsun

Senin sandıkların da sökülüyor zamanla

Tahmininden çok yükün varmış, hafifliyorsun.

Dünya denen yılanla ne kadar zehirlendiysen,

O kadar iyileşiyorsun.

"Meğer 'boşluk' ne büyük nimetmiş.

Zehir zemberek dolmaktansa,

İnsan bomboş olmayı yeğlermiş!"

Her zamankinden aç,

Ayağa kalkıyorsun çöktüğün yerden,

Bu kez dünyalık hiçbir şeye tamah etmeden...

Etiketler
şiir bulantı çöküntü

Yazar Hakkında

Yorumlar

  • 0 Yorum
Ziyaretçi olarak yorum yapıyorsun, dilersen Giriş yap