Edebiyat
Şiir
şiir
bulantı
çöküntü
Bulantı
- Kübra Bozkurt
- 23 Ara 2017 - 10:18
- 1 dk okuma süresi
- -
- 0
Ve yıllar süren bulantının ardından
Kusma isteğini bastıramıyor,
İlk bulduğun yere atıyorsun
Midenin kaldıramadığı, biriktirdiğin ne varsa.
Çoğu senin bin bir emeğinle yetişmiş,
Bazısı yurdundan göçüp de gelmiş,
Sense hepsini çiğnemiş, ama sindirememişsin.
Koyverip kendini, engellemeyip,
Çıkarıyorsun ruhuna nüfuz etmişleri.
Kolay olmuyor, çabalıyorsun
Senin sandıkların da sökülüyor zamanla
Tahmininden çok yükün varmış, hafifliyorsun.
Dünya denen yılanla ne kadar zehirlendiysen,
O kadar iyileşiyorsun.
"Meğer 'boşluk' ne büyük nimetmiş.
Zehir zemberek dolmaktansa,
İnsan bomboş olmayı yeğlermiş!"
Her zamankinden aç,
Ayağa kalkıyorsun çöktüğün yerden,
Bu kez dünyalık hiçbir şeye tamah etmeden...
Yorumlar