Bir Şey İçin Şükret

Bir şey için şükret

Şükretmeye en ihtiyaç duyduğumuz anlarda bir toz bulutu gibi kaybolur önümüzden nimetler. Sanki hiç bizim olmamış gibi, sanki hiç bizimle kalmamışlar gibi inkar ederiz onları.

Varlığında kıymet bilmediğimiz, yokluğuna ise hazır olmadığımız şeyler, nimetler.

“Bir şey için değil, her şey için şükrederim” demek hiç geçti mi gönlümüzden? İyiliklere de şükrederim, kötülüklere de. Sevinçlere de şükrederim, kederlere de. Şükretmenin hamurumuzda olduğunu unuttuğumuz günden beri, nankörlüğün kabında yoğrulmaya başladık. İnsan nankördür. Unutandır, unutkandır… Bir anlık gaflete heba eder bin yıllık nimetleri. Bir anlık öfkeyle kaybeder değerleri.

Şükretmenin Allah’a edebilceğimiz en güzel teşekkür biçimi olduğunu bilmeyiz. Allah’a teşekkür etmek, ona razı olduğumuzu memnuniyetimizi dile getirmek hiç de kolay değil nefislerimize. Şükretmek bir yapbozun parçalarını birleştirip bütüne ulaşmak gibidir. Hiç şüphesiz bu yapbozun yerleştirmemiz gereken ilk parçası aczimizi kabul etmek ve bunu itiraf etmektir. Acziyetimizi itiraf etmemin en güzel yolu ise namazdır. Namaz olmadan şükür eksik, insan eksik olur. İnsan namazla insandır. Secde güçsüzlüğünü kabul edip, Rabbini bilmek Rabbini tanımaktır. Şükretmenin bir parçası da öfkelenmemektir. Sakinlik şükretmenin parçasıdır. İmtihanları tevazuyla göğüslemektir şükretmek. Bilmediğimiz yerlerde, bilmediğimiz kişilerin acılarından bizim de sorumlu olduğumuzun bilincinde olmaktır. Onların acılarına saygı duymak, onların acılarına ortak olmaktır şükretmek. Onları dualarımıza katıp, kendi acılarımıza tahammül etmeyi öğrenmektir şükretmek. Gözlerimizi haramdan, dilimizi gıybetten, kalbimizi kötü düşüncelerden korumaktır şükretmek. Nefsin haset tuzaklarına düşmemektir. Kıskançlık, kin ve nefret önümüze perde gibi çekildiğinde, bizdeki nimetleri görünmez hale getirdiğinde pencerenin önüne geçip, perdeyi çekmeye, güneşi görmeye cesaret edemeyiz çoğu zaman. Hep o karanlık odadaki eksikleri sayar dururuz. Oysa pencereyi açsak aydınlığı yaşasak gözbebeklerimizde, şükrümüze de şükretmeyi bileceğiz. Hepimiz göreceğiz ki şükretmek için ne çok sebebimiz var… Şimdi sen de bir şey için şükret. Aynaya bak ve gözlerinin içindeki ruha temas et. O ruhun üflendiği nimete şükret. O ruha değer verip halife kılana şükret. Sonra kalbine şükret. Kalp atışlarının sayısı adedince zikret şükrünü. Sonra o kalbe verilen sevme duygusu için şükret. Ailene bir bak şöyle. Dayanılmaz anlarında omuzlarına dokunan dostun için şükret. İradene şükret. Defalarca nefsine yenik düşsen de yine onun gücüyle ayağa kalkacağını bilerek şükret. Merhametine, hayallerine, hüznüne şükret. Sevildiğin için sana verilen değerlere şükret.

Sahi şükredecek ne çok şeyimiz var? Şükür sadece mutfak nimetleri için dilimize aldığımız bir teşekkür değilmiş öyleyse… “Evet elhamdülillah bugün de doyduk” demek de gerekir elbet. Lakin maddi nimetlere olan şükrümüzün bilincindeyken manevi nimetlere olan teşekkürü bir borç bilmeyiz kendimize. Çok para kazanıyorsak, sağlıklıysak, evimiz, arabamız yolundaysa, işlerimiz tıkırında, sevdiklerimiz yanımızdaysa şükür… Aklımız yerindeyse, kalbimiz huzurluysa ve Rabbimiz hala bizimle konuşuyorsa şükür değil mi?

Şimdi sen de bir şey için şükret…

Ekmek için şükret, topraktan geldiği için

Çiçek için şükret, renkleri giyindiği için

Gök için şükret, sonsuzluğa benzediği için

Kirpiklerin için şükret bakışlarına değdiği için

Seccaden için şükret, derdini bildiği için

Hayallerin için şükret, özgürlüğü verdiği için

Annene şükret, sabah çayını o demlediği için

Sabrına şükret, yükünü hafiflettiği için

Anılarına şükret, geçmişe götürdüğü için

Sessizliğe şükret,  gürültüne deva olduğu için

İnsana şükret, yalnızlığına nefes olduğu için

Kederine şükret, olgunluğuna vesile olduğu için

Ve kaderine şükret…

Rabbin verdiği için…