Bir Damla Huzur

Ah be zaman! Ne de çabuk gittin. Daha bardakta çayın sıcacık oysa. Avluda kurduğumuz hayallerin duası bitmeden, gözümü açıp kapatayım derken, gelene hoş geldin diyemeden, gidene güle güle demekmiş kısmet…

Yüzümü bahçedeki ağaca kapayıp, daha saymaya yeni başlamıştım. Konuştuğumuz gibi on dokuz, yirmi demeden dönmedim inan ki… Ben saklambaç oynarken, saklananları bulamadım bile.

Birer birer kaybolmuşlar, saklandıkları köşeden. Hangi ara veda ettiler de ben duyamadım? Göremedim, el ettiler mi ardımdan? Nasıl da bırakıp gelmişim, çocukluğumu acımadan? Ne çabuk bitmiş, elma şekerine olan hevesim? Hani daha atlı karıncaya binecektik?

Yıllar yılları kovalarken, ben öylece bakakaldım arkasından. Geçip giden zamana bir hoşça kal bile diyemedim işte… Ne bileyim, veda etmezsem geçip gitmezler sanmıştım. Bak, bugün ben aynaya, aynadaki bana bakar olduk. İnan tanıyamadık birbirimizi. Bu sen misin diyene kadar sustum.

Ben sustum da yüreğim hiç susmadı. Ya sevdi çağladı ya üzüldü ağladı. Ayrılık acılarına ise sorma! Hiç dayanamadı. Bir yanım hasret, bir yanım gurbet yandı ki ne yandı!..

Ah be zaman! Hangi ara büyüdüm ben? Büyüdüğümü fark etmeden.

Nasıl da öğrettin bana beklemeyi, özlemeyi, istemeyi… Hiç bilmezdim, gün be gün öğrendim sabretmeyi. İçimde yanan aşka su serpip ferahlattın beni. Sen yan dedikçe yandım. Sen öğrettin, edep tacını takmayı, hiç olup aşka yürek açmayı…

Şöyle bir bakıyorum da ne çabuk gelmiş geçmiş onca yıl. Saymakla yetişemedim, gün geldi sayamadım.

Varlığın götürdüklerini, yoklukta aradım. Gerçek varlık, yokluk imiş sonradan anladım. Esas olan ‘var’ olmak değil, ‘hiç’ olmakmış.

Bir şey bilmekte değil, had bilmekteymiş marifet…

Haddini bilmez isen, hakikati göremezsin. Kalbin huzuruna ermekmiş vazife.

Huzuru olmayınca kalbin, varlık da yalan, yokluk da yalan…

Bir hiç imiş senden geriye kalan. Dünya döndü, zaman geçti ve hayat değişti. Ve de ben değiştim.

Koca bir ömür bir masal misali bir varmış, bir yokmuş…

İyi, kötü hepsi gelmiş ve geçmiş.

Anladım ki sonunda onca çaba, onca uğraş bir damla  huzur içinmiş…