Edebiyat

Bir Adamın Yokluk Odaları

  • 2 dk okuma süresi
  • -
  • 0
Bir Adamın Yokluk Odaları

Adam, küçük evlerine büyük eşyalarını bir türlü sığdıramayan bezgin kadınlar gibi gezindi sokak sokak. Kitaplığı tekrar çocuk odasına aldı, çünkü çocuklar kaç yaşına gelirse gelsin o odanın adı hep çocuk odası kalırdı. Televizyonu aynı yerinde bıraktı ama şu çeyizinden kalma eski berjerleri mutlaka kafasındaki diğer odaya almalıydı. Zamanında ona sorup almadılar diye diş bilmeyen kadın hıncıyla… “Bizim eşyalara hükmetmemiz gerekirken onların boyunduruğu altında inim inim inledik, inliyoruz.” diye hayıflandı. Rutubetli evlerin kendine has kokusuyla ruhuna teğeller atan insanların kendilerini her acıyı kaldırabilecek kadar güçlü sanmalarına hırslandı bu defa da adam. Gezdiği yüksek tavanlı sokaklarda güneşin aynı taraftan doğup aynı taraftan batmayacağı günün provasını yaptı tek başına. Hiçbir tiradını tam atamamanın utancıyla, en çok istediği şeye hazırlıksız yakalanmış insanlara has mahcubiyet ve hüzünle topladı yüzünü. Çünkü gidecek başka yeri kalmayan adamlar hep böyle yapardı. Çocuklarına gün aşırı hayır demek zorunda kalan adamlar hep böyle yapardı. Nefes almaktan başka bir iş beceremediğini fark eden adamlar da hep böyle yapardı. Ciğerlerinden burnuna içini yırtarak çıkan nefese sancılı bir minnet duydu. Kafasındaki bu hayali odalarda yaptığı her değişiklik çıtırtılı rahatlıklar verdi adama. Ona “kursakta kalmaya mahkum olacak umudu” bahşetti. Bazı adamlara umut çok sık uğramazdı, bilirdi. Aslında bunu herkes bilirdi. Sonra kırk beş kilo kursağıyla çocuk odasına döndü tekrar. Bir zamanlar tüm çocuklarının her gece üstlerini örttüğü o odanın soğukluğuna yüz sürdü. Boş yatakları birer birer dolaşıp tüm yatakların soğuk demirlerine birer öpücük kondurdu. “Bir zamanlar ne hüzünlü kelime…” diyerek ağrılı başına  sancılı bir türkü tutturdu. Nefes almaktan başka bir iş beceremeyen bir adam için kafasında ne de çok oda vardı.

Sonra “İnsan kalbinin odalarında her gün böyle tasasız değişiklikler yapamıyor” diye iç geçirdi. Ardından boş sokakta kulağına iç gıcıklayan bir çıtırtı çalındı. Ayağıyla bir böceği ezmişti. Görmemiş olacak ama günahı boynuna… Zaten öyle ya, hep ezerler de görmediydim derler böcekleri, insanları… Ya hu sahi, şu insanlar böcekleri de düşünerek yürümeyi ne zaman öğrenecekler?

Etiketler
insan Hüzün Çocuk Odası adam boş sokak böcek çıtırtı

Yazar Hakkında

Yorumlar

  • 0 Yorum
Ziyaretçi olarak yorum yapıyorsun, dilersen Giriş yap