Bilir Misin?
- Şuara Karaosmanoğlu
- 16 Ağu 2016 - 00:41
- 1 dk okuma süresi
- -
- 0
Bilir misin!
Henüz on sekizimde, on beşimde,
Küçük, küçücük bir çocuk iken,
Hayalleri olan bir çocuk.
Ama gerçekleşmeyen.
Ümitleri olan,
Birer birer tükenen bir çocuk.
Belki kundakta bir bebek,
Belki de anne karnında iken
Daha doğmadan,
Öldüm Ben…
Bilir misin!
Adım hep farklı iken,
Bazen Muhammed,
Bazen Arafat iken
Hanzala iken, Fatıma iken,
Furkan iken
Daha adım konmamış iken
Öldüm Ben…
Bilir misin!
Derin bir uykuda iken,
Uykunun uykusuzluğun tadına varamadım ben.
Çünkü parlayan gözbebeklerim,
Uykuya yenik düşecek gözlerim yoktu benim.
Karanlıktı dünyam benim.
Karanlıklarda, karanlığımda,
Öldüm Ben…
Bilir misin!
Farklı renkte pabuçlarım yoktu benim.
Aslında hiç pabucum yoktu benim,
Çünkü pabuç giyecek bir ayağım yoktu benim.
İp atlamanın, top oynamanın anlamını bilemedim ben,
Çünkü ip tutacak parmaklarım, ellerim yoktu benim.
Hiç bağırmadım, bağıramadım ben,
Duyacak, duyuracak bir sesim yoktu benim.
Sokaklarda koşmadım, koşamadım ben,
Çünkü koşacak farklı yerim yoktu benim.
Filistin’di ülkem benim.
Her sokak ölüm.
Ölüm bekler ruhum benim.
Bilir misin!
İbrahim-i ateşler sarar etrafımı benim,
Bedenim değil, ruhum yanar benim.
Atılırım Yusuf misali kör kuyulara,
Dibi görünmeyen kuyular olur kabrim benim.
İsmail-i bir bıçak dayanır boğazıma benim,
Daha deşmeden bıçak beni,
Öldüm Ben…
Bilir misin!
Paramparça oldum ben,
Parça parça, tek başıma,
Öldüm Ben…
Öksüz kaldım, yetim kaldım.
Öylece yapayalnız kaldım ben.
Sahip çıkmaz kimse yalnızlığıma benim.
Anamı babamı vermeden toprağa ben,
Daha toprağa düşmeden, nefesim tükenmeden,
Bilir misin, yaşarken
Öldüm Ben…
Etiketler
Yazar Hakkında
Şuara Karaosmanoğlu
Garip bir yolcu.
Yorumlar