Beslenme Çantasında Sevgi

İşten veya okuldan yorgun argın döndük sonunda. Adım adım yaklaştığımız mutfaktan mis gibi yemek kokuları geliyor ve guruldayan karnın gürültüsü bu senfoniye zevkle eşlik ediyor.

Peki üç öğün eksik etmediğimiz hatta tıka basa yediğimiz yemeklerden sonra neyi var bu vücudun allasen? Neden bu kadar isteksiz, dargın, yorgun, bihal bir gülümseme takmış yüzüne?

Çocuğunun odasına bir göz at bakalım. Elindeki telefonunu, internetini kes ve söyle ona 'Neyini eksik ettik senin? Tembel bir çöp torbası olman için mi bu kadar çabamız? Camı açta bak dışarıdakiler açlıktan ölüyor iken senin yaptığın küstahlık, haddini bilmezlik. 

Daha yüksek sesle söyle, duvarlar da fısıldasın oğlana. En iyi baba benim de. Kitap mı lazım alalım, yeni bir bilgisayar mı hay hay. İste dünyaları sereyim önüne diyorum ama görüyorum ki karşılığı hüsran de. 

Gözlerindeki yabancı bakışları, buğulu hüznü görme ve suçla en iyi olmadığı için. Yaşıtları ile kıyasla, Kafka böcekliğini hissettir ona. 

Ne istiyorsa bizden bu günümüz çocukları? Hadi sertçe kapa kapıyı. Sesinde duygu da olmasın ki şımarmasın. 

Geç televizyon karşısına. Duvardaki mutlu aile tablosunun maskesini düşürmeden kumandana sarıl, uyuyakal, işine git ve her gün tekerrür et. 

Kapı altından sızan göz yaşlarını fark etme. Parayı tomarla, sevgini tartarak ver onlara ve gün geçtikçe neden bu kadar nankörce uzaklaştıklarına şaşır.

Ah günümüz çocukları... Eşeğe vursan altın semeri... Neyse sen en iyi baba tahayyülüne devam et.