Azdan Çok Acı
- Sultan Aras
- 28 Eki 2017 - 11:49
- 2 dk okuma süresi
- -
- 0
“Ayrılık mı, ölüm mü?” diye sorulmuştu da; “Ayrılık.” demiştim. Çünkü; ölümün mutlak son olduğunu, er-geç yaşanacağını sen de biliyorsun, o da biliyor, ben de… Senelerdir duyduk, dinledik, okuduk. Yaşamak için beş dakika bile olsa garanti zaman hiç verilmedi, ölüm anlıktı. Doğal olarak yarına çıkabilmenin garantisi yoktu, idrakimizdeki durum ne, sorulurdu. Ayrılık ise umutla, yarınlara bakılan bu zaman diliminde; birden karşına çıkan, ummadığın anda seni bölen, ummadığın anda seni hiç kılan, sonu hakkında muallakta bırakan bir durum.
İki durumdaki fark/sıkıntı bizde, insanoğlunda. Senin her anını bilen, seni bilen Allah sana uyarılarını yapmış! Hatırlaman, unutmaman için sana yol göstermiş. “Günde yetmiş defa ölümü an.”, “Ölümü hatırlamak için kabir ziyareti yapın.” denilmiş. Peki kaçımız kaç defa tüm emirlere uyduğumuz gibi buna da uymuş, şöyle bir tozları atmayı denemişiz ki? Bir kere nasip oldu; yolumun üzerindeki kabristana öylesine girip, kimse yok iken şöyle sessizce, boğaza oturup manzara seyreder gibi, derinlemesine düşünmek. Her biri ayaklanmış beyaz başucu taşlarını izledim. Kimsenin sesi çıkmıyor, taşlar “temsilcileri biziz.” diyordu sanki. Taşın söylediklerine tam gönlümü bağlamış, ne dediğini anlamaya çalışırken, kabristanın kapanacağı uyarısı ile ayaklandım ve “Arada gelsem…” diye düşledim. Düşümün üzerinden seneler geçti…
Ayrılık aniden bastıran sağanak gibi hâlbuki. Yazlık kıyafetlerinle çiçekler açmış haldeyken belki; yolunda yürürken sırılsıklam eder, kumu birden çekilen denizde bulursun kendini. Hiç ummadığın anda, seni derinlere çeken suda boğulmamak için koşarak kıyıya çıkmaya çalışırsın. Bazen alabora olsan da yüzmede biliyorsan üstelik; bir şekilde kıyıdaki kumlara serilir, kurtulursun. Ama ne kurtulma… Adım atacak gücün, kolunu kaldıracak takâtin, soluklanacak nefesin kaldıysa, kurtulmuşsundur.
“İnsanoğlu” diye yazmıştı, bir abimiz. “Garantisi olmayan Cennet için, garanti imiş gibi hiç çaba sarfetmezken, garanti olan, ne yapsa da değişmeyecek rızkı için, gecesini gündüz yapıyor…” İnsanoğluydu, düşünmezdi, idrak etmezdi, anlaması güçtü.
Ölüm mü, ayrılık mı? Biri var iken yok, diğeri yok iken vardı. İkisi de azdan çok acıydı…
Yorumlar