Asıl Mesele

Asıl mesele; bırakıp gidebilmekmiş bir çift ayakkabıyı kapı önünde.

Deneyebilmekmiş karanlıklar ardında dimdik yürüyebilmeyi.

Kıymadan bir çiçeğe, mutlu olmayı bilmekmiş.

Bukete sarılı değil de saksıda sularken anlamakmış incitmemeyi.

Göz ardı etmemekmiş dalından kopan yaprağın hüznünü.

Sevmekmiş çıkar gözetmeden sebepsiz.

Kaçmakmış her histen süresiz.

Kırılmaktan yorulmak, ama hissetmekten yorulmamakmış!

Oturmak bir bankta, belki hisler ile yanyana.

Sonra vedalaşmak oracıkta,

Ağlamak belki, hüznün zekatıdır diye.

Geçmişin debelenmesi içinde vahşi dişlerini geçirerek etine,

Uzanması, belki bir elin de tutmasını istememekmiş.

Korumak için üzmek olur mu hiç? Belki de..

Çıkar yol yoksa şayet gitmek de,

Kalmalı ve seyretmeli!

Gözler ile değil gönül ile seyretmeli.

Çayını yudumlamalı, belki susmalı bir eyvallah diyerek..

Okur, yazar.