Armut Piş Ağzıma Düş

Güzellik denildiği zaman aklınıza ne geliyor? Mutluluk, iyilikler, doğa manzarası veya çizilmiş bir resim, duyduğunuz bir ses? Aslında bunların hepsi güzelliktir. İnsanın kötülüğe davetiye çıkarmadığı, kötülüğü bulaştırmadığı her şey güzeldir.

Kötülüğün yok olması mümkün değil, onun yok olması için boşa uğraşmaktansa güzellikleri yaymak için neden uğraşmıyoruz? İkisi aynı şey değil mi? Demeyin, bence değil! Mesela Victor Hugo amcanın güzel bir sözü var der ki:

"Bir çocuğa, yalan söyleme demeyin, doğruyu söyle deyin. Birincisinde suçlamış, ikincisinde ise yol göstermiş olursunuz."

Kötülükler kullanılarak iyilik yayılmaz. Güzellik, iyilik öğretelim derken kötülükleri beslediğimizin farkına varamayız. Klasik bir sözdür ama "İnanmak başarmanın yarısıdır." derler, ama gerçekten de yarısıdır. Çünkü diğer yarısı için kalkıp bir şeyler yapmamız gerekir. Yani güzellik beklemek yerine, güzelleştirmeyi öğrendiğinizde dünya daha katlanılabilir bir yer olacaktır.

İnsanoğlu bencildir; iyilik peşinde koşsa dahi hep yapmak ister, başka kişinin yaptıklarıyla mutlu olmak, takdir etmek her zaman nefse ağır gelmiştir. Ama ‪“yapmak” kadar önemli olan bir şey de “yıkmamak”tır. Takdir etmeyi, özür dilemekten daha iyi bilmek gerekir aslında. İnsan, nefsini susturup imanının ve vicdanının sesini son ses açmalıdır, sonuna kadar çıksın o ses, susmasın. Vicdanlarınızı yaptığınız hamlelerden, aldığınız kararlardan kısaca hayatımızdan muaf tutarsak onun ses tonuna dahi muhtaç oluveririz. Çok uzattım farkındayım, kısaca Allah affetsin bizi zira başka şansımız yok.

Sadece yapmak için değil; yıkmamak içinde mücadele edin yoksa yaptıklarımız anlamını yitirir, bir değeri kalmaz.

Allah herkesi güzelliklerle karşılaştırsın.