Ansızın

Ansızın oluverir bazen her şey.
Bir kahvenin ilk yudumunda nemlenir gözlerin,
Bir çekirdeği çitlerken örneğin...
Bir ses, bir nefes, bir gülüş arar gözlerin.
Fotoğraflara bakarsın "Hangisi gerçek hangisi rüya?" derken bulursun kendini...
Kısacık bir videodaki ayrıntıyı fark edip defalarca başa sararsın, 
Aradığını o minicik anda bulacakmış gibi...
Yorulursun, ruhun daralır bir görsen tüm acıların dinecek sanırsın.
Her üzüntünde ona ağlarsın...
Her sevincinde buğulanır gözlerin.
Gözyaşlarını silerken bulursun kendini, ansızın.
Bir gecenin karanlığına gider aklın ya da hep orda kalmıştır zaten.
Telefonun gecenin 3'ündeki sesiyle uyanırken titreyen elinle açtığında, acı gerçeği hisseden yüreğinin sızısı gelir aklına. 
Dilinden dökülen "İnna lillahi ve İnna ileyhi raciun"...
Kara haberin ağırlığı çöker üzerine.
Telefonu kapatırken "Nasıl bu kadar metanetli olabildim" diye karışan zihnine boğazının düğüm düğüm hıçkırıkları eklenir.
Hayatının en anlamlı en uzun ve en ağır Yasin'ini okursun.
Avaz avaz bağırasın gelir sessiz sessiz ağlarken.
Büyür gözünde mesafeler, ansızın...
Yetişememek gerçeği mıh gibi batar kalbine.
Duyguların değişir, düşüncelerin değişir.
Sen, değişirsin ansızın...
Bir acı ne kadar büyütürse insanı o kadar büyümüş bulursun kendini.
Kolun kanadın kırık, gözlerin nemli...
Bir daha asla eski sen olamayacağını anlarsın.
Ansızın oluverir işte, tepetaklak olur dünyan.
Şefkatine, nasihatine, duasına, sesine, muhabbetine hasretken bir de artık varlığının da olmayacağı gerçeğiyle katlanır hasretin..
"Annen yoksa kimsen yok" diyordu ya değerli insan.
Kimsesiz kalırsın, ansızın...