Öykü

Ameliyathane Günlükleri

  • 4 dk okuma süresi
  • -
  • 0
Ameliyathane Günlükleri

11 Kasım 2013

Her ne kadar meslekte acemiliği atmış olsam ve onlarca ameliyata girip çıkmış bir cerrah olsam da her ölümle neticelenen ameliyatta okuduğum onca yılı, öğrendiğim onca şeyi unutmuş, adeta yeni mezun bir pratisyen gibi hissediyorum kendimi. Kan tutan, kan görünce bayılan nice hassas ruhlu insandan daha hassas olduğumuzu zannederim ki kimse bilmiyor. Söylesek de inanmayacaklarına eminim. Soğuk kanlılıkla kullandığım neşterim, testerem, dikiş iğne ve ipliğim karşısındaki vakur tavrım aslında ameliyatın neticelendiği ana kadar oynamak zorunda olduğum rolüm desem?…

Biliyor musun, çok ağladım… Bir bebeğin doğduğu andan, ergenliğe girişine kadar ağladığından daha fazla ağladım desem peki?… Bu gün de saatlerce tuvalete kapanıp ağladım. Asistanlarımızdan birisinin, “Nabız alamıyorum!” demesi ile gözlerimdeki yaşların dozunu ayarlamaya başlamıştım. Litrelerce kan harcamamızı gerektiren bir ameliyattı. Her cerrahın sürekli tekrarladığı cümleyi tekrarlayıp durdum; bir elimde pens, bir elimde kesiciyi tutarken… “Allah’ım ne olur ben öleyim o yaşasın!…” Terimi silen hemşireye, “Ne olur bırak onu da gözyaşımı sil…” demek istedim. İçimden yalvarıyordum adeta. Ekrandaki düz çizginin anlamını bilir misiniz?… En kalıp tabirle “hasta ex oldu” diye tercüme edilir; bir umut yitti, bir ocak söndü anlamındadır aslı…

“Hocam kaybediyoruz…” cümlesi, beni iflah olmaz bir kumarbazın hırsına gark ediyor, Ulubatlı Hasan’ın vücuduna saplanan oklarla surlara çıkışının mücadelesini verdiriyor; adeta bir Çanakkale, bir Antep, bir Bedr, bir Uhud ruhuyla dolduruyordu. “Ne olur…” lar, “Lütfen…” ler, havada uçuşuyor, Kabe önündeki bir hacı gibi dur durak bilmez bir dua seansı bitmemek üzere başlıyordu.

Yeşil örtünün altında, masanın üzerindeki sadece herhangi birisi olmuyordu. O bir can, bir oğul, bir kız, bir anne, bir baba, bir dede ya da nine, bir bebek ya da bir “her şey…” idi. Ve birinin herşeyi olan kişi, kim olursa olsun bize emanetti. Bir çok defa olduğu gibi Azrail görevi devraldığında yine olduğum yere çökerek masanın hemen yanına yığılıverdim. Ne kadar ağır bir yük bu… Bin tane dünyan olsa giden bir canı geri getiremiyorsun. Ve bir can gittiğinde işte, binlerce dünyanın ağırlığını omuzlarında hissediyorsun. Bu ağırlığın dahi hafif kaldığı öyle bir an var ki… İşte en soğuk kanlı, en vakur, en ruhsuz, en… ne derseniz öyle olmamız gereken bir an var aslında. Ellerinizin arasından bir canın kayıp gidişini izlemekten, mesleki muvaffakiyeti sekteye uğratmaktan, itibar ve şöhret kaybından daha ağır bir şey daha yaşamak zorundayım. Asistanlar, hemşireler benden beter. Ağır tabirini dahi hafif bırakacak ağırlıktaki görevim için mecburen mecalimi toparlayıp ayağa kalktım. Eldivenlerimi çıkardım ve hemen ayaklarımın dibine bırakıverdim. Bari bu kez maskemi tam açmasam, hatta yüzümü öyle sarıp sarmalayıp kapasam, gözlerim görünmese…

“Ya da en önemlisi, karşımda benden hayırlı haber bekleyen bir çift umut ve merak dolu gözü hiç göremesem de ebediyyen kör olsam. Işık semtime uğramasa, mahşere kadar gülmekten mahrum kalsam, lal olsam, sağır olsam, hiç olmamış olsam…”

Gözlerimdeki yaşları silip elimi yüzümü yıkadım. Hazan yaprağı gibi titreyen ellerimle ameliyathane kapısına uzandım. Kurmam gereken bir tek cümle olmasına karşın, yine de seferinde olduğu gibi, “Ne diyeceğim, nasıl diyeceğim?” telaşına düşmüş halde sürgülü kapıyı çekip açtım. Kimisi volta atan, kimisi bitap düşüp duvarlara dayalı ve çömelmiş haldeki hasta yakınları yerlerinden fırlayıp önümde esas duruşa geçiverdiler. “Aman doktor, canım doktor…” nidaları başlamış, ben ise bitmenin eşiğine gelmiştim. “Bu biçare doktor kurban olsun size…” diye içimden haykırıyor, tahayyülatımda her birinin boynuna sarılarak bağıra bağıra, hıçkıra hıçkıra ağlıyordum. Lakin benim dik durmam, soğuk kanlı olmam, vakur görünmem gerekti. Hasta yakınlarına, daha doğrusu artık “cenaze sahipleri” olan bu kişilere moral vermem, teselli cümleleri kurmam gerekiyordu. Her ağızdan bir ses çıkıyor, “Durumu nasıl, görebilecek miyiz, ne zaman çıkıyor?” gibi dünyanın en zor soruları ard arda üzerime üzerime gelip yüreğimi delip geçiyorlardı. Sessizliğim uzun sürmüş olmalı ki serzenişler, isyanlar, sinir krizleri belirtileri görünmeye başlamıştı.

“Konuşsana be doktor! Dilini mi yuttun?”

“…”

Ah ne olaydı o dilim hiç ağzımın içinde var olmamış olsaydı da bu cümleyi bana kurdurtmasalardı…

“Lütfen metin olunuz… Elimizden geleni yaptık fakat… Başınız sağolsun. Allah rahmet eylesin..”

Allah aşkına söyleyin, daha ne kadar rol çekmem lazım? Tiradımı attım işte, performansımı sergiledim, alın sizin olsun artık yere batası sahne!… Az öncenin umut ve merak dolu gözlerinden şimdi çağlayanlar misali gözyaşı nehirleri dökülüyordu. Aah o feryatlar… Kızgın demirlerle dağlamazlar mı her zerremi, lime lime etmezler mi kör testereler misali etlerimi…

Başımı kaldıramadan, gözlerimle karoları saya aya nasıl koştum, nasıl attım kendimi tuvalete hiç bilmiyorum. Tek bildiğim kapıyı tekmeleyerek kapadığım, bir canavarın dişini söker gibi kapının kilidini çevirip kilitleyişim, musluğu sonuna kadar açıp bağıra bağıra ağlayışım…

Dedim ya, aslında çok ağlarız biz. Yeni doğan bebekten, aşığından ayrılan maşuktan ve de dışarıdaki cenaze sahiplerinden… Onlar cenazenin sahipleri, biz ise sorumlularıyız. Kurtulmasına vesile olduğumuz yüzlerce hastamız da olmasına rağmen, bir kayıp bin kayıp etkisi yapar.

Sayfalarını gözyaşlarımla ıslattım yine. Umarım geçen seferki gibi mürekkep dağılmaz. Kime nasıl anlatacağımı bilmiyorum bunları kusura bakma. O yüzden seninle dertleşiyorum. Anlatsam kim inanır be? Cerrah ağlarmış… Yürü git derler adama. Acımadan kasap gibi kesip biçende ruh mu olur, deyiverirler. Ne de ucuz, ne de kolay deyiverirler hem de…

Hemşerim! O ruh dediğin şey, her gün benim ellerimden kayan şey! Sen nereden bileceksin ruhu? Kırkı çıkana kadar ağlayanla kırk yıl boyunca ağlayanı aynı kefeye koyma… Gözünü seveyim insaf et!…

Bir başka günde, yeni bir sayfada ve belki de daha iyi bir haber alman dileğiyle…

Bir cerrah…

Etiketler
Bedr Öykü efendidergi ameliyat cerrah Uhud Ulubatlı Hasan

Yazar Hakkında

Kemal Ağca

Mezar taşıma, "hep yazdı ama yazar olamadı..." yazın

Yorumlar

  • 0 Yorum
Ziyaretçi olarak yorum yapıyorsun, dilersen Giriş yap